Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

heeft, maar nu en iaa eene, opdat andereii leeren vreezen, en zien, wat haar deel zal wezen, zoo handelt God ook met zijne kinderen, velen gaan heen duister en ongeloovig, anderen met kleine vonkjes van vertroosting, weinigen met die beminnelijke aandoening, maar nu en dan eens eene om Gods kinderen, die overblijven, te bemoedigen; want het is hier de plaats van straffe niet, zoo ook van troost niet.

C. Het heeft ook, tea derde, zijne opmerking hoewel niet altijd zijn vasten regel, dat die in haar leven veel blijken geven van haar Christendom, dikwijls stil sterven, maar menigwerf J kleine, eerstbeginnenden sterven zeer gemoedigd

voor hun zeiven, en ten aanzien van nare vuen'den en anderen; die dikwijls zouden zeggen, wat zal ik zeggen van de.e en gene, en dan seeft God wel eens veel licht tot blijdschap jvan die kleinen, en ook van die, die daar belang in rekenen, en om dat te toonen, kroont God zoo kleine genade, wat zal dan het deel en de zalige verwachting van Gods kinderen zijn'?

D. Zoo getroost te sterven is altijd geen bewijs van groote genade aan de zijde van den stervende; groote Christenen missen net dikwijls naar Gods vrijmagt en kleine eerstbeginnenden genieten het; het is,wel een bewijs van Gods overstroomende liefde aan den ondervinder, en zoo kan wel een'moeder haar zuigeling op haar schoot zetten en troetelen, , en zoo moest het aan jonge menschen, die eerst den weg des Heeren beginnen in te slaan, een opwekking wezen, om voor God ernstig te zijn, en hen aanmoedigen, om niet te worden afgeschrikt •I en om te denken is e» zoo veel troost, in leven I en sterven voor Gods kinderen? hierom wilde

Sluiten