Geen zoekvraag opgegeven

Tekst
Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

wenschelijk zou wezen, zoo het Gode mocht behagen, dat alle kerken ééne be 1 ijdenis hadden en ééne kerkorde, om verdeeldheid en verslapping der tucht te vermijden. Aan Antoine Chandieu werd opgedragen, met toestemming van het Consistorie te Parijs, eene Synode aldaar bijeen te roepen; niet omdat men die kerk eenigen voorrang wilde toekennen, maar omdat het de stad was, waar gemakkelijk vele predikanten en ouderlingen konden samenkomen, zonder opgemerkt te wórden. Wat op de Parijsche Synode werd vastgesteld, verdient onze bijzondere aandacht, dewijl de regeling hier getroffen, geheel buiten de overheid omging, en aldus de zuivere type is der gereformeerde presbyteriaal-synodale Kerkorde, en de volledige toepassing van Calvijn's denkbeelden omtrent de plaatselijke Kerken en haar onderling verband en hare verhouding tot de Kerk van Christus.

In 1559 kwamen de afgevaardigden bijeen. Het eerst werd de Confessie gemaakt; de Confessio Gallicana, uitbreiding van de vroeger vermelde Confession de Paris en de Confession des Etudiants in 21 artikelen, en de 3 5 artikelen der Confessie van Calvijn. Deze Confe s sio Gallica na, in 40 artikelen, werd aangenomen als de grondslag der Kerken en de uitdrukking van haar geloof.

Daarna ging men over tot de Kerkorde, insgelijks in 40 artikelen. De grondbeginselen waren:

1. Waar een genoegzaam aantal geloovigen is, daar moet men de Kerk vestigen, d r e s s e r 1'E g 1 i s e; dat is een Kerkeraad of Consistorie benoemen, geregeld de sacramenten bedienen en tucht uitoefenen.

Iedere zoodanige Kerk is volkomen zelfstandig; allen hebben gelijke rechten, en geene mag iets te zeggen hebben over andere.

2. Eenige bij elkander gelegen Kerken vormen un colloque. Deze vergadert minstens tweemaal in het jaar. Iedere

Sluiten