Geen zoekvraag opgegeven

Tekst
Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

gevoel heeft, dat het sehip, waarop men reist, op het punt van zinken staat.

Den schoolman, wiens woorden ik zoo even citeerde, heb ik, om hem te 'sparen, niet genoemd. Maar zelfs hoogst achtingswaardige organen onzer partij gelijk de «Arnhemsche Courant" en het «Volksblad" maken het, schoon natuurlijk op vamen niet zoo erg, toch nog bont genoeg. Zoo schreef de Arnhemsche Courant kort geleden een artikel, waarin de kerkelijke partijen beschuldigd werden godsdienst en poütiek door elkander te mengen en zoo den godsdienst te verontreinigen.

Met levendige instemming werd dat artikel door het Volksblad overgenomen, en ik twijfel er niet aan, of het werd, door twee zulke couranten verspreid, door duizenden in den lande met bijval gelezen. Toch ademt de zoo even genoemde aanklacht, als ik het ronduit mag zeggen, niets minder dan onopzettelijke huichelarij. Zijn «Arnhemmer" en «Volksblad" nu juist de aangewezen organen om voor de belangen van den godsdienst op te komen? Wanneer hebben zij ooit een woord gesproken, dat van godsdienstige geestdrift getuigde en een godsdienstige snaar deed trillen? O ik weet het, men zal mij antwoorden: «Met godsdienst loopt de echte vrome niet te koop; hij begraaft hem in zijn hart; godsdienst is een privaataangelegenheid tusschen den mensch en zijn Schepper." Inderdaad zien velen thans den godsdienst niet gaarne de muren van het kerkgebouw of van de binnenkamer verlaten. Maar het zij mij vergund te herinneren, dat in de dagen van zijn bloei en sterkte, hier in Nederland gelijk elders, de godsdienst eene openbare, alles beheerschende macht was. Godsdienst gold toen voor een goed der volken, voor het

Sluiten