Geen zoekvraag opgegeven

Tekst
Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

overplaatst, en hoe hoog tijd het is, dat, wil men de eenheid van ons volk redden, de schoolstrijd worde opgelost. De Standaard, dien ik niet bij de hand heb en dus niet citeer, redeneert op dezelfde wijze als de Pr. Noordbrabanter. Er zou dus een waarborg moeten worden gevonden tegen terugkeer tot den eisch der neutraliteit. Gelukkig ligt dat middel voor het grijpen. In de grondwet zou de bepaling kunnen worden opgenomen, dat de onderwijzer der openbare school vrij zal zijn in de door hem te geven opvoeding en dat de ouders, door de keuze van den onderwijzer, over het karakter dier opvoeding zullen te beslissen hebben.

Maar dan zullen, voert men mij te gemoet, zeer kleine minderheden, die niet van de overheid een eigen school kunnen erlangen, verpletterd worden.

Men bedenke dat zeer kleine minderheden onder iedere wetgeving er slecht aan toe zijn. Ook heden zijn er ouders, die gaarne voor hun kinderen- een bijzondere school naar hun hart zouden hebben , maar er zich in schikken moeten dat zij niet bestaat. Als men zelf aanhanger van ouderwetsche begrippen is, moet het verre van aangenaam wezen zijne kinderen toevertrouwd te zien aan een onderwijzer, die zich boven kerkgeloof verheven waant en voor wien de geschriften van Multatuli een evangelie zijn. Intusschen erken ik gaarne, dat het lot der zeer kleine minderheden er niet op verbeteren zou. De eisch der neutraliteit geeft, voor zoover eene nietige minderheid moed en onafhankelijkheid genoeg bezit om bij overtreding als aanklaagster op te treden, althans een wapen tegen positieve krenking, tegen krenking door spreken aan de hand, welke vrij wat pijnlijker aandoet dan negatieve krenking, dan krenking door zwijgen.

Sluiten