Geen zoekvraag opgegeven

Tekst
Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

Wolff's opvatting was immers iedere kiem aanvankelijk geheel zonder organische structuur en het ontwikkelingsproces bestond naar zijne meening juist hierin, dat dit aanvankelijk geheel structuurlooze langzamerhand structuur verkreeg. Voor onzen geest is natuurlijk de opvatting, dat iets van zóó intense vitaliteit als een bevruchte eicel structuurloos zou zijn, volkomen onbiologisch gedacht. Bovendien leert de waarneming, dat de bevruchte eicel structuur hééft, en niemand kan zich bevrijden van de dwingende gedachte, dat deze structuur beteekenis bezit voor het ontwikkelingsproces en den aard van het ontwikkelingsproces in eenigerlei opzicht bepaalt.

Er moet dus in de kiem iets gevormd, „geformeerd" znn en omdat dit geformeerde aan het eigenlijke ontwikkelingsproces in tijd voorafgaat, kan men het „gepraeformeerd" noemen en in zooverre natuurlijk van praeformatie spreken, op voorwaarde, dat men hiermede niet zooals de oude praeformisten bedoelt, dat deelen van het volgroeide organisme in de kiem, als zoodanig van te voren op eenigerlei wijze en in hun onderling plaatselijk verband aanwezig znn.

De oude vraag blijft dus bestaan: wat er in de kiem aanwezig is, welke structuur de kiem heeft, dat krachtens deze structuur de kiem zelf niet alleen maar zelfs onderdeelen van de kiem in staat znn het geheele organisme te doen ontstaan. Of, in het onderhavig verband scherper geformuleerd nog: hoe kan het znn, dat de kiem een gepraeformeerde structuur bezit en de ontwikkeling toch epigenetisch verloopt?

Als vanzelf worden wij door deze woorden teruggebracht tot de in den aanvang gemaakte opmerking, dat maar al te vaak achter twee simplistisch geformuleerde tegenstellingen het eigenlijke probleem, de synthese van beide, schuilgaat. In plaats immers van het alternatief: „óf praeformatie óf epigenese" heeft het probleem de gedaante gekregen van de vraag naar de mogelijke synthese van „èn praeformatie èn epigenese". De oplossing van deze vraag ligt in een onafzienbaar verschiet. Het eenige, dat men ten aanzien van het ontwikkelingsproces heden ten dage met waarsclujnnjk-

Sluiten