Geen zoekvraag opgegeven

Tekst
Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

HET BOOK OF COMMON PRAYER

DOOR Dr w. h. van de pol

Het hiervolgend artikel is een reactie op de zoo juist verschenen studie van Dr Noordmans over „Liturgie", die om des gewetens wil niet achterwege mag blijven. In deze studie toch wordt het „Book of Common Prayer", het kerkboek dus van de Anglikaansche kerken, en de eeredienst, waarvoor dit boek is bestemd, op een dusdanige wijze getypeerd en belicht, dat zwijgen tegenover de hier gegeven voorstelling van zaken een ernstig plichtsverzuim zou beteekenen.

Voor ik echter tot den aanval overga, moet ik nadrukkelijk verzekeren, dat deze niet gericht is tegen het boek van Dr Noordmans als zoodanig. Wij zijn het er allen over eens, dat er in ons land ten aanzien van de liturgie nog veel verwarring en onklaarheid bestaat. Trouwens in vrijwel alle kerken is de eeredienst opnieuw een vraag of ten minste een voorwerp van bezinning geworden. Wij staan inderdaad voor nieuwe of hernieuwde beslissingen, die niet slechts den buitenkant van het kerkelijk gemeenschapsleven raken, maar die ten nauwste samenhangen met geloof en belijdenis. Het is mijn overtuiging, dat de studie van Dr Noordmans niet alleen aan de liturgiegezinden in ons land heel wat te verwerken en te beantwoorden heeft gegeven, maar ook dat deze studie een zeer wezenlijke en positieve bijdrage is, die verhelderend zal werken en een eventueele beslissing zal kunnen bespoedigen. Een uitvoerige en diep gaande discussie kan nu niet uitblijven. Daarbij mag het er niet om gaan, wie gelijk krijgt, maar moet het alleen gaan om het welzijn van de hervormde kerken. In dit artikel gaat het echter om iets anders. Het wil aan de discussie over liturgie als zoodanig niet deelnemen, maar het wil slechts een verzet, een noodzakelijk verzet, zijn tegen de karakteriseering van het Book of Common Prayer en van den Anglikaanschen eeredienst, die door Dr Noordmans wordt gegeven en die zoowel in historisch als typologisch opzicht ten eenenmale met de werkelijkheid in strijd is. Hier wreekt zich het feit, dat de schrijver niet werkelijk met het Book of Common Prayer heeft geleefd, noch in het kerkelijk leven van de Anglikaansche kerk is ingewijd, maar dat hij beide slechts kent door een onpersoonlijke aanraking van buitenaf.

Dat Dr Noordmans tot zulk een averechtsche typeering van den Anglikaanschen eeredienst kon komen, is trouwens niet slechts zijn . schuld. Zelf noemt hij in dit verband de „Oxford Beweging" van 1833 en volgende jaren en ook Newman. Inderdaad zijn vanuit de Oxford Beweging nieuwe liturgische inzichten geboren, die meer thuis hooren

Sluiten