Tekst
Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

in de Oostersche dan in de Westersche Kerk. De liturgische literatuur van de laatste jaren is van deze „nieuwe" liturgische inzichten doordrenkt en er worden hier en daar in Engeland (zij het dan ook slechts in een minderheid van kerken) diensten gehouden, waarop alles wat Dr Noordmans tegen den Anglikaanschen eeredienst aanvoert, inderdaad van toepassing is.

Maar deze z.g. Anglo-katholieke interpretatie van het Book of Common Prayer vindt in zeer vele Anglikaansche kringen een bestrijding, die niet onderdoet voor die van Dr Noordmans. Historisch staan diè Anglikanen het sterkst, die in het Book of Common Prayer zien een specifiek en sterk uitgesproken gereformeerd kerkboek naar den geest van Calvijn, Bucer, a Lasco en andere hervormers. Dat het niet Roomsch is, weten de Roomsch-Katholieken het best. Ik kan hier o.m. verwijzen naar een studie van Kardinaal Gasquet (Edward VI and the Book of Common Prayer), die daarin radicaal afrekent met de nog wijd-verspreide populaire opvatting, dat de Anglikaansche Kerk weliswaar een gereformeerde belijdenis, maar een Roomsche liturgie zou hebben. Deze opvatting is afkomstig uit het extremisme van de puriteinen, deze hervormde epigonen, die niet wisten van den hardnekkigen strijd van Calvijn tegen de liturgische afbraak in Genève en andere Zwitsersche plaatsen en die niet wisten dat het Geneefsche kerkboek van John Knox en het Book of Common Prayer op een gemeenschappelijke bron teruggaan. (Zie Maxwell; The Genevan Service-Book).

Het is wel mogelijk, dat de Anglikaansche Kerk opnieuw komt te staan voor de beslissing vóór of tegen de Reformatie, dat beteekent voor haar vóór of tegen het huidige Book of Common Prayer. Dr Noordmans spreekt van de groote Engelsche Liturgie. Het Book of Common Prayer (niet Common Prayer Book: dit klinkt een Engelschman comisch/in de ooren, alsof niet het gebed, maar het boek gemeenschappelijk ware) spreekt echter eenvoudig van „orde" en wie wil weten, wat dat inhoudt, luistere slechts naar een morgen- of avonddienst door de radio. Er moet orde in den dienst zijn, d.w.z. opwekking, schuldbelijdenis, psalmgezang, Schriftlezingen, gebeden, prediking en liederen moeten alle tot hun recht komen en op ordelijke wijze elkaar afwisselen.

Voorop staan in het Book of Common Prayer de orde van diensten voor het morgen- en avondgebed. In de praktijk zijn dit in de Engelsche Kerk tot op heden vrijwel overal de hoofddiensten (ik bedoel de eigenlijke Zondagmorgen- en avonddiensten en de door de weeksche diensten) gebleven. De Avondmaalsdienst, die op echt reformatorische wijze „Holy Communion" wordt genoemd, wordt als een aparte

Sluiten