Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

huis door den uitersten hoeksteen saamgehouden. Het rijst omhoog, de bouwlieden verblijden zich, en het doel van aller streven is, dat dat huis worde gesticht.

^Geworteld én gegrond," dat is dus organisme en instituut vereend, en waar de Schrift zelve tegen scheiding waken wil, daar weeft ze beiden dooreen. Daar vloeit, door den mensch die zaait en plant, het beeld der groeikracht in dat der instelling, door den steen, die leeft, het beeld deistichting in dat van het organisme over. Één brood wordt dan de kerk des Heeren, gegroeid naar zijn bestand, maar niettemin door 's menschen hand, als deeg gekneed, als brood gebakken. Een priesterscliare heet ze dan, door geboorte gerechtigd, maar eerst door zalving gewijd. Een bruid door den Yader verwekt, maar door keuze genomen. Een volk eindelijk , wel aan den levensstam ontsproten, maar niettemin door vroedheid geordend en door zelfwerkzaamheid geleid.

Niet bijkomstig maar maatgevend is dus beider verbinding in den tekst. Yan de Schrift wijkt elke zienswijs af, die, óf beide grondlijnen buiten samenhang plaatst, óf de ééne scherp volgend, de andere uitwischt. Elk kerkbegrip is op zichzelf mislukt te achten, dat óf het raken dier beiden verhindert, óf één dier beiden versmaadt.

Ja ik ga verder, M. H.! Die wet, waarvan Paulus woord de uitdrukking is, geldt niet slechts van de kerk, maar van elk leven, dat met 's menschen bewustzijn in aanraking komt. »Eden wordt geplant, maar de mensch zal het bebouwen," dus luidt de grondwet {Ier schepping. D. w. z.: De schepping is van God gewrocht, gewrocht mèt het leven, dat zwelt en tintelt in haar boezem , mét de krachten, die sluimeren in haar schoot. Toch, zooals ze daar lag, vertoonde ze nog slechts haar halve schoonheid. Maar nu kroont God haar met den mensch, en hij is het, die haar leven oproept, haar krachten wekt, en met zijn hand de heerlijkheid te voorschijn brengt, die wel inbaar diepte besloten lag, maar nog niet blonk op haar gelaat.

Sluiten