Geen zoekvraag opgegeven

Tekst
Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

tisch, en tegen acute plichtsbetrachting, is een leidend beginsel des denkens in Duitschland, Zwitserland, Frankrijk en ook ten deele in Engeland geworden.

Een denkbeginsel en een leuze, die voor een ieder die het aanvaardt, zijn standpunt bepaalt, zijn verhouding regelt en zijn gedraging bestiert.

En zij nu, die dit denkbeginsel ten kompas kozen, zijn feitelijk, door de kracht er van, tot een organische groep verbonden, en vormen als zoodanig wel terdege in zeer bepaalden zin een eigen levenskring, die óf partij óf coterie kan wezen; maar in elk geval nooit juister dan met den naam ethisch kan worden aangeduid.

Ik heb U dit nooit willen zeggen, omdat het mij haast te eenvoudig scheen. Nu Gij aanhieldt, rechtvaardigde ik U een benaming die heusch niet ik uitvond, maar die in alle landen gangbaar is, en, waar hij nog niet is, vanzelf moet komen.

En nu, Hooggeachte Heer en Broeder, eer ik mijn Alpenstok grijp en naar den prachtigen Tschingel-gletscher klimmen ga, nog dit korte besluit.

Ons beider vriend Buytendijk schreef, na de jongste gebeurtenissen, dit goede en vroede woord: «Wat eigenlijk niet bij elkander hoort, doet beter uiteen te gaan. In plaats van broederzin te verstoren, zal het dien bevorderlijk zijn.''''

Dit is ook mijne overtuiging.

De toestand was te gespannen. Nu kan er ontspanning komen.

De strijd kan van nu voortaan zuiverder, meer principiëel gevoerd. Aan U in dien strijd de nalatenschap van De la Saussaye te bewaken, met al de geestdrift van uw dankbaar hart! Aan mij, om meê de erfenisse van Groen van Prinsterer te beveiligen, mocht het zijn met iets van de trouwe, die U steeds voor uw grooten leermeester heeft gesierd!

Hiermeê bedoel ik niet, dat we over en weêr voor menschennamen zullen strijden. Gij waart, zelfs tegenover De la Saussaye, steeds een zelfstandig discipel, volstrekt niet in alles met hem homogeen. En al dorst ik van Groen van Prinsterer niet zoo vev

Sluiten