Geen zoekvraag opgegeven

Tekst
Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

baar scheen ca te laten dan eenige morgen wolkjes, die al spoedig verdwenen, zoodra de werkzaamheden aanvingen. Zij zag het eene lid van het gezin na het andere grafwaarts dragen, zij zag de dood herhaalde malen vlak in het aangezicht, Lena bleef dezelfde, zij bleef zooals ze geweest was, onderworpen aan hare wettige opperhoofden, vlijtig eri stil, eerlijk en trouw, maar nog altijd zonder God in de wereld.

Reeds had zij de kleinkinderen gezien van den godvrnchtigen ouderling, die reeds lang de ruste was ingegaan, en haar rimpelig vel wees duidelijk aan, dat zij reeds meer dan 70 jaren diensttijd achter den rug had, toen op zekeren dag des Heeren een predikant van elders de dienst te Z. zoude waarnemen. Lena bleef altijd, sedert zij in dat huisgezin gekomen was, getrouw ter kerk gaan, zij liet zich dan ook als naar gewoonte aldaar vinden. Toen was het 's Heeren tijd om haar genadig te zijn. Met de bewustheid in het hart dat zij „verloren" was voor de eeuwigheid verliet zij het kerkgebouw, en den ganschen dag sloot ze zich op, zich met niets anders bezig houdende dan met te roepen om genade. En ziet, wanneer het bij het schepsel „verloren" is, dan is het bij den ïleere „behouden." Dagen en weken, ja maanden verkeerde zij in een staat van wanhoop, die haar baar Jezus uitdreef, en eindelijk op zekeren Zondagmorgen, andermaal onder de prediking des Woords, brak de Zon door de wolken en mocht zij zich op vrije genade overgeven aan Hem, om Wien het haar sedert eenigen tijd was te doen geweest.

Niet lang daarna mocht zij openlijk haar geloof en hope uitspreken en belijdenis afleggen van haren Heere en Meester, die ze gekocht had met Zijn eigen bloed, en toen zij voor de eerste maal gedachtenis mocht vieren van 's Heeren dood aan het Heilig Avondmaal, toen was het feest voor de oude Lena, zulk ee i zalig feest als zij nooit konde vergeten.

Sluiten