Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

„de formule van Paulus en Petrus" letterlijk met die van Jezus overeen, wij zouden den strijd over dit punt niet als geëindigd kunnen beschouwen, omdat onze tegenstander zich niet plaatst aan de voeten des ïïeeren, maar naast en tegenover hem. „Hij is mensch" ; en uit deze stelling moet volgen, dat men zich niet door zijn oordeel zoude kunnen of mogen laten controleren, al ware dit oordeel hekend. „De Protestant" onderwerpt zich niet blindelings aan eenig gezag, zelfs niet aan dat van hem, die de uitnemenste aller menschen geweest is. Hij is eene voorbijgaande verschijning in de geschiedenis der menschheid en zijne woorden zijn als uitgangspunt maar geenszins als n o r m a te beschouwen, voor de ontwikkeling waarvan de kerk tot hiertoe de leidsvrouw en vertegenwoordigster was. Uit het menschelijk karakter, aan den Heer toegekend, volgt van zelf, dat ook de kerk niet haar specifiek, Christelijk karakter kan bewaren ; of liever, dat zij dit kan doen slechts in zoo ver als dit met het algemeen menschelijk karakter, dat zij dientengevolge moet dragen, overeenkomt.

De kerk lost zich m. a. w. volgens deze beschouwing op in de maatschappij.

Wanneer de synode nu een perk stelt aan de willekeur van het individu, weigert toe te laten dat eene specifiek christelijke instelling, die buiten de kerk en het christendom geene beteekenis heeft, vervreemde van haren oorsprong en daardoor haar karakter verlieze, wanneer zij, met welke bedoeling dan ook, eene kerkelijke handeling, zoo gewigtig als die van den H. doop, in verband brengt met den persoon en de woorden van den stichter der kerk, dan handhaaft zij daarmede tevens de kerk zelve in haar historisch karakter.

De synode heeft gelijk — het geldt niet de leer, d. w. z. de tijdelijke vorm, waarin de gemeente hare belijdenis uitdrukt, maar eene kerkelijke handeling d. w. z. eene blijvende, normatieve, kenmerkende plegtigheid, waardoor de kerk zich zelve voortplant,

Sluiten