Geen zoekvraag opgegeven

Tekst
Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

met de toongevende autoriteiten, is op dit terrein wel verre van zonde te zijn, veeleer eisch van plicht en roeping, zoodra in die school het goud der waarheid, dat Godes is, door valsche vermenging wordt verdonkerd.

En evenmin mag deze stelregel toegepast op de Kerlc, eenvoudig omdat de souvereiniteit in de kerk aan niemand op aarde is verleend, maar onverdeeld gelegd is op Christus Jezus. Wel terdege moet men dus ook in de kerk aan de gestelde macht onderworpen blijven, mits het maar vaststa, dat die gestelde macht noch een paus, noch een synode is, maar alleen en uitsluitend Christus zelf. Van Chistus te scheiden, met den Christus te breken, dat is derhalve op kerkelijk terrein de eenig denkbare revolutie. En zoodra men nu bespeurt, dat, gelijk ten onzent, deze muiterij metterdaad bij de kerkelijke autoriteiten is uitgebroken, dan plaatst dit de getrouwe en loyale onderdanen van Koning Jezus wel terdege voor de zeer ernstige vraag, of scheiding van en breuke met zoo muitzieke organisatie niet door hun eed van trouw aan hun eenig wettigen Koning wordt geboden.

„IJzer en Leem" mag in Jezus' kerk nooit, „tarwe en onkruid" wel tijdelijk vermengd blijven. Onkruid en tarwe doelt op den inwendigen wasdom, of men bekeerd of niet bekeerd is, en wee hem, die tegen Jezus' uitdrukkelijk bevel deze geestelijke vermenging nu reeds Labbadistisch scheiden wilde. Dat heeft Jezus zich zeiven in den dag des oordeels voorbehouden. Daarvan blij ve uw hand dus af. Maar daarop doelt ijzer en leem dan ook niet. Deze beeldspraak ziet op het uitwendige. Tusschen tarwe en onkruid kan men zich vergissen. Niet alzoo tusschen leem en ijzer. En daarom belijdenis en wandel moeten wel terdege geoordeeld. Wat de Waarheid Gods belijdt mag niet duurzaam met wat de Waarheid Gods verwerpt vermengd blijven. En tenzij er scheiding door losweeking kome, is ten leste scheiding door breuke hier plicht.

Niet, dit verstaat ge vanzelf, alsof hiertoe ijlings besloten moest. Diepgaande bewegingen zijn altoos langzaam voorbereid. En eer men tot het uiterste komt, al wat zonder dat uiterste doenlijk is, beproefd te hebben, is nimmer door den echten hervormer versmaad. Maar als dan eindelijk alle gebaande paden zijn afgeloopen, en alle denkbare middelen uitgeput, en het nu ten slotte principieel tusschen de van God gestelde autoriteit van onzen Koning en zijn Woord,

Sluiten