is toegevoegd aan je favorieten.

Separatie en Doleantie

Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

DE GEÏNSTITUEERDE KERK IN HAAR ONTSTAAN, VOORTBESTAAN EN REFORMATIE.

Nog niet aller inzicht in de kerkrechtelyke gevolgen der Doleantie is tot genoegzame helderheid gekomen. Dit geldt zelfs ten deele van hen, die zeiven in Doleantie gingen; en, naar hieruit valt af te leiden, in nog sterker mate van diegenen, die de Doleantie óf tegen- óf er buiten&i&axi.

Dit gaf aanleiding, dat ik herhaaldelijk wierd aangezocht, om de kerkrechtelijke gevolgen der Doleantie eens opzettelijk in het licht der Gereformeerde beginselen van kerhreclit te plaatsen. Niet mijn opinie wierd gevraagd; want gelukkig liggen de dagen der valsche subjectiviteit, toen men in alles op persoonlijk inzicht dreef, voorgoed achter ons. Het zich „verwonderen over de personen'' hebben de kerken, Gode zij dank, afgeleerd. Maar men had de goedheid te onderstellen, dat ik misschien in staat zou zijn, de kerkrechtelijke beginselen, die hier den doorslag moeten geven, uit het bloeitijdperk van het Calvinisme op te sporen, en de gevolgen aan te wijzen, die hieruit voor de beoordeeling der jongste Doleantie voortvloeien. Vooral een advies op de voorloopige Synode te Leeuwarden geïmproviseerd, en dat sommigen wel wat vreemd in de ooren klonk, deed de begeerte naar een advies op schrift toenemen; en nu ik, eer de lessen aan de Vrije Universiteit hervat worden, nog een paar vrije dagen had, wilde ik daarom trachten, aan dit kenbaar gemaakt verlangen, natuurlijk ook met het oog op de Separatie, te voldoen.

En dan begin ik met de schijnbaar onnoozele, maar toch inderdaad zoo uiterst gewichtige opmerking, waarmede Professor Gijsbert Voetius de behandeling zijner Politica Ecclesiastica heeft ingeleid, t. w. dat het kerkrecht nooit over de onzichtbare kerk handelt, maar altoos eu uitsluitend over de zichtbare.