Tekst
Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

ciency bezat voor alle menschen, en grondden daarop het algemeene aanbod van genade. Zij verdedigden daarom de stelling, dat ieder mag gelooven in Christus, want God gaf Hem aan de wereld in haar geheel. Aan ieder mag gepredikt worden, dat er goede tijding voor hem is, dat Christ is dead for him. En deze uitdrukking werd onderscheiden van deze andere, dat Christ died for him. Dit laatste kan en mag men niet zeggen, omdat men het niet weet. Maar wel mag men aan ieder verkondigen, dat Christus is dead for him, dat is, dat a Saviour is provided for him, there is a crucified Christ for him. En men beriep zich voor dit algemeene aanbod der genade op Mt. 22 :14, 28:19, Joh. 3 :16 enz. Principal Hadow van St. Andrews trad heftig tegen deze Marrow-men op, maar Boston en de zijnen hielden stand en trachtten het probleem van a definite atonement en a universal call op de genoemde wijze te verzoenen. Anderen konden zich echter in deze bemiddeling niet vinden en gingen onderscheid maken tusschen eene algemeene en eene bijzondere genade in het Evangelie, tusschen een uitwendig en een inwendig verbond. Van James Fraser of Brea, die reeds in 1698 gestorven was, verscheen in 1722 en 1749 in twee stukken eene verhandeling On justifying faith, welke Amyraldistisch was, en door Thomas Mair, een van de predikanten der Antiburghers, aanbevolen werd. Thomas Mair werd wel in 1757 afgezet, en Adam Gib schreef een tractaat, dat als de beste Engelsche bestrijding van het Amyraldisme geroemd werd. Maar de stroom van den tijd ging den breeden kant uit, soms werd zelfs heel de leer van de voldoening bestreden 1).

In de vorige eeuw werd de uitgestrektheid der voldoening opnieuw het onderwerp van een langdurigen strijd. In 1820 gaf de United Associate Synod of the Secession Church eene verklaring, waarbij de algemeene voldoening veroordeeld, maar tevens geleerd werd, dat Christus' offerande voor allen voldoende was en allen gebracht had in een ā€˛salvable state". Zoowel ter rechter als ter linkerzijde vond deze verklaring bezwaar. Sommigen ontkenden, dat allen recht hadden op Christus en bestreden de algemeene voldoening in eiken zin, zoo bijv. Palaemon in zijne Letters upon Theron and Aspasio, Symington, Haldane; anderen deden zich kennen als besliste voorstanders van de algemeene voldoening, zooals William Pringle, John Mc. Leod Campbell, James Morison,

') Dr. M. Gill, Practical essay on the death of Christ. 1786.

Sluiten