Tekst
Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

achtige en volkomene vergeving is, en hoe ze niet anders dan na een erstigen strijd tegen zichzelf geschonken kan worden 1). Zeker spelen hierbij allerlei zondige eigenschappen van afgunst, haat en -wraak, die in God niet vallen kunnen, eene groote rol; maar er zijn toch tal van gevallen, waarin vergeving zonder meer onmogelijk en ongeoorloofd is; als onze eer en goede naam, ons ambt en onze waardigheid publiek worden aangerand, is er niemand, die zonder openbaar rechtsherstel op eene private verontschuldiging of schuldbelijdenis tot vergeven bereid is2). En als er misdaden gepleegd zijn, welke voor den rechter in behandeling komen, is de overheid niet tot vergeven maar tot straffen geroepen, wijl zij als Grods dienaresse de gerechtigheid te handhaven heeft en het zwaard niet tevergeefs draagt.

De bestrijding van de zoenofferande van Christus, meestal gesteund door een beroep op de gelijkenis van den verloren zoon 3), vloeit dan ook uit eene totale miskenning van de waarde der gerechtigheid en ook van de eigenlijke idee der vergeving voort; want vergeving in den waren zin des woords onderstelt juist de gerechtigheid en staat en valt met deze4). Maar het kruis van Christus leert tevens, dat de vergeving, hoe moeilijk ook en hoe schijnbaar ongerijmd, toch in den weg des rechts geoorloofd en mogelijk is. In dit opzicht onderscheidt zich het Christendom wederom van andere godsdiensten, met name van het Buddhisme. De oude Indiërs bezaten zulk een sterk gevoel voor gerechtigheid, dat zij alle ongelijkheid onder de menschen trachtten te verklaren

1) Verg. Frommel, La psychologie du pardon dans ses rapports avec ia croix de Jésus-Christ. bi. 27 v.

2) Verg. het voorbeeld van Paulus, Hd. 16:37, 22:25.

3) Harnack, Das Wesen des Christ. Akad. Ausgabe 1902 bl. 90. Scholten, L H K. II 47. Verg. echter Roekstra, Het Evangelie der Genade door J. Chr. zeiven verkondigd in de gelijkenis van den verloren zoon. Sneek 185.) bl. 12.' v., die terecht opmerkt, dat men letten moet op de eigenlijke bedoeling van deze gelijkenis. Jezus wil hier niet leeren, langs welken weg onze verzoening met God tot stand komt, maar hoe verkeerd de farizeën handelden, wanneer zij zeiden: deze ontvangt de zondaars en eet met hen. Zoo ook Knoke, Zuin \ erstandnis des Gleichnisses vom verlornen Sohn, Neue kirchl. Zeits. 1906 bl. 407—418.

4) De Heer Chavannes keurde dan ook indertijd den term van vergevende liefde als eene contradictio in adjecto en als eene zinlooze uitdrukking af. \ erg. van Mod. Theol. 23—24 April 1895, waarvan het verslag opgenomen is in het Bijblad van de Herv. 28 Juni 1895 bl. 69 v.

Sluiten