is toegevoegd aan je favorieten.

Het Nationaal Steun Fonds 1943-1945

Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

W. van Hall

Walraven van Hall, Wally, Van Tuyl, Barends, Oom Piet, onder welke naam ze je ook kenden, je mensen hielden van je en gingen voor je- door het vuur. Een van je naaste medewerkers, die zonder nadere toelichting een op zichzelf onbegrijpelijke opdracht kreeg, deed dat zonder aarzelen met de woorden: „Op van Tuyl vaar ik blind”.

Vijanden had je weinig. Dit waren mensen, die hun privé belangen, hun eigen plannen of organisatie bedreigd zagen door jouw grote lijn, steeds kaarsrecht en eerlijk getrokken in hel belang van het geheel, zonder aanzien van persoon of zaak. Die vijanden kenden je niet, je was voor hen een onbekend symbool of losse naam of onpersoonlijke hinderpaal. Kwamen zij persoonlijk met je in contact, dan veranderden zij in tegenspelers, die je echter als mens wel zeer snel leerden waarderen, ondanks tegengestelde wensen.

Vrienden en beschermelingen had je veel en in je hart was plaats voor allen. Van je dierbaren in Zaandam zag je in de laatste maanden veel te weinig door het slopende harde werk in Amsterdam. Zelfs de kostbare Zondag thuis werd dikwijls opgeslokt door de stroom van mensen en illegale vrienden, die in Zaandam werkten, die raad kwamen vragen en leiding vonden. Zo werd die dag tot een ware bussinesman’s holiday.

Je had de gave om mensen en dingen aan de gang te brengen en over het moeilijke begin heen te helpen; zodra ze echter op eigen kracht verder konden, liet je ze los, terwijl ze wisten, dat zij altijd terug mochten komen om raad en daadwerkclijke hulp te vragen in moeilijkheden. /“x lf f . • J _ 1 1 * Tl •. •• 1 1 • 1

Op een Maandagmorgen zaten we in de kou op kantoor. Buiten sneeuw en snijdende wind, een heel klein kacheltje, dat die dag niet trekken wilde, kon de grote kamer allerminst verwarmen. Daar stond opeens van Tuyl voor onze neus, vrolijk, besneeuwd en vol energie, met Hessenhuizen om zijn enkels gebonden als bescherming tegen de kou en als spats tegen de sneeuw; hij was reeds voor dag en dauw op de fiets uit Zaandam vertrokken. Dadelijk ging zijn vieze, oude hoedje af, dat onafscheidelijk was en dat voor ons haast een symbool van opvrolijking werd, en dadelijk pakte hij het onwillige kacheltje flink aan en gooide het stampvol met de slecht brandende cokes. Wanneer iemand anders dat geprobeerd zou hebben, was het kacheltje ongetwijfeld met een tevreden zucht helemaal uitgegaau. maar nu had het ding het hart niet om kuren te hebben en stond binnen tien minuten rood-gloeiend. Met mensen en dingen had hij dezelfde bijna toverachtige slag, zijn aanstekelijkc levensmoed bracht alles en allen aan de gang.

Voor allen had je tijd en interesse. Persoonlijke moeilijkheden waren met goede raad soms tot oplossing te brengen, maar je stond ook steeds klaar om zelf te helpen uit eigen magere voorraad of eigen veiligheid te wagen om particuliere bezittingen van anderen uit de handen van de S.D. te redden. Meer dan eens heb ik je zelf op een „zielig geval" af zien gaan om zelf uit te vinden hoe het beste geholpen kon worden, zo*n beschermeling behield dan je interesse, ondanks de vele dingen, die je aandacht opeisten.

Je spaarde jezelf niet. In die laatste maanden was je physiek erg achterop geraakt, door de lange en koude fietstochten, tekort aan slaap, overgeslagen maaltijden, te veel aan zorgen en het verdriet om het verlies van vrienden, die in Duitse handen vielen. Je had gewoon geen tijd om ~af te knappen’* en het werk te laten liggen; wij zagen dikwijls met verbazing en bezorgdheid hoe je de laatste tijd geheel en al op wilskracht en geestkracht leefde en jezelf, door de nood der tijden gedreven, geen ogenblik rust gunde.

Moedig was je met de onbuigzame moed van een heel fijngevoelig mens met veel fantasie. Ik heb je meermalen horen zeggen, dat je onder bepaalde omstandigheden bang was en niet zo weinig ook. Je zelfbeheersing maakte dat voor anderen echter niet zichtbaar en je strenge zelf-discipline dwong je om niet toe te geven en eerder te veel dan te weinig risico op eigen schouders te laden.