Geen zoekvraag opgegeven

Tekst
Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

(40)

ge oogenblikken weg te gaat». — In myne eenzaamheid naderde ik het lyk — ftaarde op het bleek gelaat en kuste in deze vervoering van droefheid hare koude lippen. De

dood was by haar zooverfchriklykniet,Lucia „ als gewoonlyk plaatsheeft; want de zagte grim-

lagch had haar nog niet verlaten. -—-

„ Ach! " riep ik uit, „ heb ik dan u, myne befchermster—myne redster—myn troost verloren! — Zonder vader, vriend of bekende waart gy alles voor my! Ik was een vreemdeling, en

gy naamt my in gy waart zoo teder voor

rny bezorgd ! en nu ■ nu hebt gy my — voor

eeuwig verlaten! —- Hoe zal ik die groo-

te fchuld van dankbaarheid aan deze braave

vrouw betaalen! -— helaas! —— zyis weg

voor eeuwig verfcheiden! " Dus

dagt , dus fchreide ik, myn waardfte, en in dit fchreien zelf vond ik verligting en vreugde! dit, geloof ik, heeft altoos plaats omtrend yporwerpen, die wy beminnen.

Maandag.

De overblyffelen myner bejammerde vriendin zyn buiten de ftad gebragt, om in een familiegraf te Dorfetfhire begraven te worden.

Sluiten