Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

45

DE NATUURLYKE HISTORIE

mogen, zyn zo aangenaam als opmerkelyk om te zien (o). Hy houdt veel van wyn, geeftryke dranken, brandewyn, arak, enz. Men doet hem de moeijelykfte onderneemingen aanvangen, en den zwaarften arbeid verduuren, met hem een vat met deze vogten gevuld te toonen, en hem te belooven dat men hem dat voor zyne moeite geeven zal; hy fchynt ook den tabaks rook te beminnen, maar dezelve verdooft en bedwelmt hem; hy is bang voor alle kwaade reuken, en hy heeft zulk een fierken afkeer van 't varken, dat het enkel geluid van dat dier hem ontroert en doet vlugten (p).

Om verder een volkomen denkbeeld wegens de geaartheid en het vernuft van dit zonderling dier te geeven,meenen wy hier de nooten te moeten plaatfen die ons door den Hr. Marquis de Montmirail, Kapitein- Kolonel der Cent-SuhTes, van de gewoone lyfwagt desKonings, thans Prefident van de Konmglyke Akademie der weetenfchappen zyn mede gedeeld; die Heer heeft deze aantekeningen niet flegts wel willen ophaalen en verzamelen; maar heeft ook de moeite genomen, om uit het Italiaanfch en Hoogduits alles over te zetten wat in eenige boeken die ik niet kende, betrekking hadt tot de hiftorie der dieren; zyn fmaak voor de konften en weetenfchappen,zyn yver voor derzelyer bevordering zyn gegrond op een fyn oordeel en eene uitgeftrekte kennis in alle de deelen der Natuurlyke Hiftorie; wy zullen derhalven met zo veel vermaak als erkentenis, de goedheden die hy ons bewyft, en de kundigheden, die wy aan hem verfchuldigd zyn, gemeen maaken,- men zal in 't vervolg van dit werk zien, hoe dikwils wy gelegenheid zullen hebben om zyn naam te melden. „ Men gebruikt den olyfant, zegt hy, om het gefchut op „ de bergen te brengen, en 't is hier in, dat deszelfs vernuft zig beft doet „ bemerken; zie hier, hoe hy dit aanvange? terwyl de runderen voor het „ ftuk gefchut gefpannen,pooging doen om hem opwaards te trekken,dringt „ de olyfant de broek, of 't onderft gedeelte van het zelve, met zyn voor„ hoofd ook naar boven, en telkens als hy het dus heeft helpen opwerken, „ zet hy zyn knie tegen het rad van het affuit, om het neêrgleyen te beletten; „ hy fchynt te verftaan wat men hem zegt. Wanneer zyn geleider hem eeni„ ge zwaare verrigting wil doen aanvangen, verklaart hy hem wat 'er gedaan 5, moet worden, en ftelt hem de redenen voor, die hem behooren te beweegen „ om te gehoorzaamen; zo de Cornac, (dit is de naam, dien men aan den „ geleider geeft,) evenwel eenigen tegenzin in hem blyft befpeuren voor 't „ werk , dat hy van hem vordert, belooft hy hem arak, of iets anders daar 5, hy veel van houdt; dan toont het dier zig tot alles gereed; maar het is ge„ vaarlyk hem geen woord te houden, en meer dan een Cornac is daar het ?, flagtoffer van geweeft. Daar is hier in iets voorgevallen in Decan, 't welk 5, verdiend gemeld te worden, en dat, hoe ongelooflyk het fchyne, egter „ ftrikt waar is. Een olyfant hadt zig van zyn Cornac gewroken met hem te „ dooden; deszelfs vrouw, getuige van dit fchouwfpel nam haare twee kin,, deren, en wierp die voor de voeten van het dier, dat.nog geheel woeden„ de was; dewyl gy myn man gedoodt hebt, fprak zy tot het zelve, zo ont-

(o) Nooten vsn den Hr de Bussy, medegedeeld door den Marquis de Montmirail.' (P) De olyfant die in de diersngaarde van Verfailles was hadt een grooten afkeer, en zelfs

Sluiten