Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

iR CHRISTOFFEL VAN MONDRAGON,

De krygsman Mondragon, wel van geluk verlaten,

Maar niec van ecre en moed, des krygsmans glorikroon, Begroet den held wiens arm en wysheid in dees daten

De glori ondcrfchraagt van keizer Kareis zoon. Requefens! welk een 'lot is dat der oorlogslieden!

Word ooit een eerlyk hart door feller fmart gekweld, Dan als 't verdrukte deugd, uit pligt, moet weêrdand bieden ?,

En als de pligt het dwingt ten dienst van boos geweld? En evenwel 't is 't lot der edclfle oorlogsmannen:

Een wreede pligt, helaas! verbied hen na te gaan, Of zy een werktuig zyn der trotsheid van tirannen,'

Dan of ze een' deugdfham' vorst in 't veld ten diende daan. Wat dus een krygsman troost is, dat hy kan verkiezen

Een' troost of roede eens volks te zyn, in 's Hemels hand} Myn keur doet my gewis uwe achting niet verliezen,

Of Mondragon kent flecht den landvoogd van dit land. En gy, doorluchte held! kunt deze keur licht raden,

Of gy hebt kwalyk 't hart van Mondragon gekend; Hy acht de krygslaurier, méést die van eedle daden:

Nu, denk of zulk een man ooit zyn verpligting fcbendj Op 't punt van door gebrek in Middelburg te (heven,

"Wie gaf den Spaanfchen vorst een' trouwen dienaar weêr? W'e heeft ons dervend volk Requefens weergegeven ?

Het is de vyand zelf van onzen opperheer; *t Is Nasfau, afgefchetst als muiter, volksverleider, Onwaardig dat een volk als 't onze is hem beftryd'j

Die

Sluiten