Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

22 CHRISTOFFEL VAN MONDRAGON s

Laat Mondragon zo waard' aan zynen landvoogd wezen „ Als fteeds my Marnix was; ten minde ik vlei my, dat Ik van held Mondragon geen weigring hebb' te vreczcn,

Daar ik hem op één' prys met eedlen Marnix fchat. Hy zwygt, omhelst me, en zygt op zyne zitplaats neder;

Eén traan fcheen 't manlyk oog,dat minzaam itond.te ontvliet: •. Dat bruin gelaat, gevormd van zo veel grootsch en teder...

Och! had gy op dien flond uw' vyand mogen zien! Verlehoon me, ik voelde my van achtinggantschdoordringen;

En achtte op 't oogenbük het verr' beneden my, Dat ik, docr 's vyands gunst een ftad my ziende ontwringen, Voor 't minst door deugd my niet zou brengen aan zyn zy' Het is een moeilyk pleit wanneer men pleit met rampen;

Maar 't is veel dorkir, fchoon veel aangenamer fiiyd, Wanneer het menschlyk hart moet met een' vyand kampen,

Om de eedle glorikroon der edelmoedigheid. Door zulk een.' prys bekoord, wierd my dees taal ontwrongen :

ó Held! wiens edel hart uw' vyands ziel verheugt, Wy hebben naar den prys door 't Haal in 't veld gedongen, Gy zegepraalt! Welaan! men zoek' den prys door deugd. Gy kunt my zwichten doen, en geeft my roemryk 't leven!

Min flreelt me, é groote man! dat waarlyk groot bcflaan, Dan dat myn trouw U drong myn krygs<>olk vry te geven,

En dat me uwe achting dringt uw' vrind te doen ontdaan. De ftad zy in uw hand, gy zyt die dtibbcld waardig! Ik zal hier gyzlaar zyn voor uwen boezemvrind;

Re-

Sluiten