Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

22 MARIA VAN REIGERSBERGEN,

Men fchetfte my de groot daar reeds ter offerhande,

Van hem die Barneveld geworpen had in 't fiof! De liefde, droefheid, fpyt, de toorne en 't mededoogen,

't Werkte alles op één' tyd op dat gevoelig hart, Dat, fier op hugoos deugd, met nu go os lot bewogen,

Altyd zyn fmart vermomde, en Maurits had getart. Byna wierp eedle toorne alle andre drift ter neder,

Hy was gereed zichzelv' van allen band te ontflaan: Maar zucht voor hugoos eer gaf my de kalmte weder,

En nam de list te baat om hem ten dienst te ftaan. 'k Begreep dat zo myn toorn' voluit waar' los gebroken,

(Vecltyds eene eigenfehap van een opreeht gemoed, Maar meest een ongeluk!) dat ik zou zyn verftoken

Van 't middel om uwe eer voor fmaad te zien behoed. Men zou voorzeker my het fchryven niet vergunnen,

Indien ik, éénsflags, ruw, het voorflel had vervloekt, Onmooglyk zou myn pen u onderrichten kunnen,

Van 't geen een eerloos hof tot uw vernedring zoekt, 'k Bedwong me, en fprak: 't is hard genae' te moeten fmeeken

Voor een' doorluchtig man, die flechts zyn pligten deed: Genade heeft flechts plaats waar wanbedryven fpreken;

Zeg my, wat wanbedryf de groot voor 't hof beleed. Is zyn bekentnis daar; gy zult zyn Reigersbergen,

Wier fleren aart gy kent als wars van boos bedrog, Gewis niet zonder vrucht genadefmeeking vergen....

Beklagende een' gemaal, mint zy hem echter noch !

Zo-

Sluiten