Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

EGMOND, AAN ZYNE GEMALINNE. 39

Of hoe men 't noemen moog', geleverd aan het woeden

Van 't gruwzaamfto, onbezuiste of trotsfte fchelmenrot ? Gy zaagt uw' Lamorael zyn vaderland verweren,

Hoe fchaers genoot hy rust, geprangd doorNeêrlands rouw! Wy zien éénsflags 't geluk den nek dien krygsman keeren:

De ketens en de dood zyn 't loon van zotg en trouw. En 't lot dat my verneêrt, wien toch zien wy't verheffen?

Een' man die Nederland in bloed en vlammen zet, Die had dit volk één' hals, dien hals gewis zou treffen,

Een' Alva, die zyn' wil hoogmoedig ftelt ten wet. Doch troosten we ons, Sabine! als 't voegt aan grootezielen.

Het lot woede op ons hoofd, maar hebb' 'tgenoegen niet Te zien dat we om die woede ooit tot een klagt vervielen ,

Oneigen aan een hart 'waarin de moed gebied. Bedenk, bedenk, heldin! by't fmooren uwer tranen,

Dat gy op 't huwlyksfeest in uwen Lamorael, Hoe groot, hoe wydberoemd by 's konings oorlogsvanen,

Niet dan een' flerveling ontfingt tot uw' gemaal ; Dat, daar 't zyn lot fleeds was met oorlogsvolk te kampen,

Oy hem gelyk kunt zyn in roem, door grooter flryd, Door 't ftryden met een' drom van pynigende rampen!...

Toon, 't wreed geweld ter fchand', dat ge Egmonds gade zyt, In wier heldhaftig oog'geen traan moet zyn gevonden,

Die hem die my verwees op 't hoogst verblydcn zou : Gy kunt den Kastiljaan niet doodelyker wonden ,

Dan als ge u niet vertoont als overheerd door rouw.

C 4 Och!

Sluiten