Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

58 LODEWYK VAN NASSAU,

Och! mogt u Lodewyk een ander naricht geven ,

Dan 't geen hy geven moet, gedrongen door den nood'. Een naricht dat het hart van Willem zal doen beven ,

Hoe ook zyn moedige aart zyn' heldenroem vergroot'! Ik kan, ik mag daarvan u niet onkundig laten:

Zo 't gene ik billyk ducht dat hier eerlang gefchfed', Kan dit bericht voor 't minst den fchrandren Willem baten,

Die waar een ander fuft doorgaans eene uitkomst ziet. Ziedaar de laatfle hoop van uw' getrouwen broeder,

Wien nooit gevaar zo fterk als in dit tydftip drong! Myn toefiand op dit uur is inderdaad verwoeder,

Dan toen ik Alvaas woede eertyds in de Eems ontfprong. Met finartbetcmde toorne, een heimlyk medelyden,

Een welgegronde fchrik dien Alvaas aart my geeft, Beltonnen Lodewyk, elk uur, aan alle zyden,

Zó dat hy naauwlyks tyd tot zyn berading heeft. Een volk dat my vergrimt dwingt my myn Ipyt te fmooren,

Der burgren nadrend wee doorfnyd myn hart met pyn; Toledo heeft gewis my Egmonds lot befchoren,

Zodra dees vesting flechts in zyn geweld zal zyn. Doch 't minfte dat my drukt is 't gene ik heb te fchroomen:

De man die ééns zich wyd ten dienfte van zyn land, (En Neerland acht ik't myn',) weet,wat hem voor moog' komen,

Dat hy dat lyden moet , 't zy pyn, 't zy dood, of fchand', Noch meer: hy moet van 't volk noch loon,noch dank verwachten;

Hy moet, integendeel, als hy 't ondankbaar vind,

Zyn

Sluiten