Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

AAN WILLEM DEN EERSTEN. 63

Het toomloos oorlogsrot holt dronken langs de ftraten,

Daar 't allen overlast aan de arme burgers doet. Inmiddels houde ik my in 't wapenflot bedoren :

Myn troost bcftaat alleen in myn ontdoken lont; Dit dekt my tegen 't woên der woeste vloekgenooten,

Tot dat de bode keert dien ik naar Alva zond. Befef myn' toeftand nu, 6 myn geliefde broeder!

Eéns dong u 't oorlogsrot, gelyk nu my, naar 't hoofd... Geen' veldheers toeftand is, wat hem gebeur', verwoeder,

Dan die van een' dien 't lot van zyn gezag berooft. Een koning die éénmaal het zwaard heeft uitgetogen ,

En tevens's menschdoms heil zich door den kryg voorfpelt, Bedriegt gewis zichzelv', of word gewis bedrogen:

Verfaam een' tygerdrom, of wolvenhoop, op 't veld, En zeg: „ ik breng u faam' om altyd my te hooren:

„ Gebruik uw' klaauw en tand tot heil van 't aardsch gedacht; „ Gezag behoud een heir, 't is zonder dat verloren;"

En zie dan of die drom uw goede meening acht. Is hy nu minder dwaas die duizend moordenaren ,

Die hy voor weinig geld eerst van zichzelven koopt, Tot ééne bende doet op 't open veld vergaêren,

En van dien drom 't geluk der ftervelingen hoopt? Wy , door den harden nood in 't oorlogsveld gedrongen,

Wy , ftrydend' voor ons hoofd , voor vryheid, have en goed, Wy beiden zagen ons gelasterd, en befprongen , Door hen die gy, als ik, voor ilaverny behoedt

6 Broe*

Sluiten