Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

C *S )

brh hij eindelijk niets meer kunnende uitvoeren» met zijne benden in November aftrok, en in 't felst van den winter in Frankrijk aankomende, verkogt hij zijn gefchüt en kriigsbehoeftens , be* taalende met die penningen zijne manfchap zoo verre het (trekken kon, en hun te gelijk afdankende. Alva daartegen was over deze mislukte onderneeming van zijnen vijand zoo hovaardig, dat hij op den aae December deszei ven Jaars eenen zegepraalende intreede deed binnen de Stad Brus^ fel, terwijl men hier te lande dit aftrekken en het afdanken van het leger befchouwde als ten eenemaal noodlottig en rampfpoedig voor Nederland: Al de hoop, al de verwachting was in den bijftand en hulp van Prins Willem, die was vertrokken en het krijgsvolk buiten dienst gefield, dus geen geld, geen volk, geen redder, alles hoopeloos: Wat wonder dierhalven, dat het Gemeen begon te morren, en dat 'er droefheid en neêrflagtigheid alomme gezien wierd? 'Er móest dus van 's_Prinfen zijde, wilde hij, gelijk men zegt, zijn crediet bij de Natie behouden, iets ge» daan worden om die bedrukte gemoederen op te beuren en te troosten, hier had, en die Vorst, en 't Volk belang bij. Wat was 'er dus eigenaardger en gefchikter, dan een naamloos geestelijk Liedeken bijéén te brengen , waar in de . Prins van Nasfau bijzonder wierd geroemd, of liever zich zelve roemde, en de oorzaak van den aftogt alleenlijk toetefchrijven aan den wil des Heeren, met verdere betuiging evenwel van

ftand-

Sluiten