Geen zoekvraag opgegeven

Tekst
Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

Zoon, jzo lang van haar gefcheiden, voor het eerst weder omarmde. Die vreugd, welke hier heersch» te, is onbefchrijflijk.

Na de eerde uitboezemingen van vreugde, die thands het hart van Almanzor vervulde, dacht hij ai fpoedig weder om zijn Vriend. Hij herhaalde Eijne bede, en begeerde zijne vergiffenis, als het eerde bewijs van de liefde zijns Vaders. Gij kent de gedrengheid onzer wetten , zeide de Vorst, door zijne misdaad hesft hij den dood verdiend, doch, om uwentwil kan ik hem het leven fchenken, maar van eene eeuwige gevangenis kan ik hem niet bevrijden. Binnen de muuren van dit kasteel heeft hij de fabels laten trekken: daarom veroordeelt hem de wet, en gij weet, ik zelf vermag niet de wet te veranderen. — „ Gij kunt e, echter dien vergeven, die hem uit de handen „ van de wacht bevrijdt." — De Koning zweegj en Almanzor fnelde uit de armen van zijne ouders voord, om zijnen Vriend te redden.

Husfein was reeds gekluisterd., en van de wacht omringd, zou hij worden weggebragt naar een kasteel, niet verre van de hoofdftad gelegen, waarin jnen gewoon was, Staatsgevangenen te bewaaren. Husfein hadt door het gejuich, 't welk het ko.ninglijk paleis vervulde, vernomen, welke verandering er met Almanzor was voorgevallen: — thands M 3 *ag

Sluiten