Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

< 254 >

zijn leven gewis hebben moeten verliezen, indien niet ie. mand bij geval daar met zijnen hond langs gaande, geen medelijden met den ongelukkigen hadt betoond ,• hij deedt zijn' hond te water gaan, die zijns meesters last volvoerde, en den Lord gelukkig aan land bracht. Deze in een nabuurig huis gedragen, werdt daar door aangewenden vlijt weder herfteld, en vraagde toen: wie hem gered hadt? Toen men hem den hond wees, riep hij uit: Dit beest is dan de redder van mijn leven! Ik wil hem eeuwig dankbaar zijn! Hij kocht hem werklijk van den eigenaar voor eene groote fomme gelds, en fchatte hem vervolgends hooger dan zijn eigen leven. Was dit niet dankbaarheid ?

Apropos! hier herinner ik mij het hondjen van Prins willem den Iften, het welk dien vorst door zijn gebaf wakker maakte, toen hij in gevaar was van gevangen of gedood te worden. Weet ook iemand uwer lezeren, welk een foort van hondjen dit geweest is, een fpaansch? of een krul-of een keeshondjen? Dit is geen onaardige vraag in de vaderlandfche gefchiedenisfen, alzoo men dan tevens weten zou, aan welk foort van hondjens de Prins zoo veele verpligting hadt.

Alexander de Groote, om weder op den tekst te komen, hadt ook veel verpligting aan zijn paard Bucefal, hij erkende dit ook, en liet zelfs uit dankbaarheid eene ftad ter eere van dit paard ftichten. Wat is dankbaarheid, zoo het dit niet was? Maar die zelfde alexander hoe vergoldt hij zijnen vriend klijtüs? Deze hadt hem in den veldflag bij den Cranikus het leven gered, door den arm af te houwen, die reeds opgeheven was, om filippus zoon het hoofd te klooven ; maar welke was zijne vergelding Falexander, op een gastmaal dronken Zijnde, vermoorde klijtus met eigen handen, om dat

de

Sluiten