Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

C '32 )

i Zi.cl.rtc; ja zucht tod,, als ik, cn klaagt, verlatene Velden: Volgt me , gy Bo.sfchen | cn klaagt ook met my.

Hy vlugtte, ik zal nu myn hoofd niereneer m« Roozcn bekransfen; Keen, zy verwelken, en fterven na hem.

"/ vlugtte, en toen hy ontvloodt, toen rezen er droevige dagen,

Mee donk're cn treurige wolken bedekt; Ja de Acrde zag hem ontvlien , nn zal zy zcldener lagchen,

Reeds fmyt ze 't vrolyk gewaad van zich af.

De Acrde zelfs ademt niet meer, van morcemraanen bevochtigd,

Zulke zacht ftreelende geuren voor ons: Zephyr ook tuimelt niet meer door golvende en vlocijendc Graanen,

Op den (leeds levenden Akker daar heen.

Ilyjcwam , zy zagen hem wel, den mann'lyken Broeder der Lente ,

Zomer, dien Heer, zoo geducht cn gevreesd; Zoo kómt een ftatig Monarch met Iuifter en vorflflyken Hof-doet ■ De Acrde bemint hem, en vreest hem met een.

De Vckfen. zagen hem wel, hem zagen de Dalen cn Heuvels,

Met (tillen eerbied begroetten zy hem; By zyne komstvverdt de Lent door 't Woud begroet met zyn Zangers,

Doch hem verwelkomt hun lofgezang niet.

't

Sluiten