Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

K 579 )-

vioede genoegzaam was, om in eene dergelijke gemoedsgefteidtenis te vallen. En in waarheid, konde zij, na haaren lieveling zijner Minne wedergegeven te hebben , zichzelve, flechts na verloop van eenige oogenbükken , zoo zeer tot bedaaren brengen, dat het haar mooglijk was, in het vertrek wedertekeeren.

Beide Dames gingen nu zitten, en, geduurende een geheele poos, heerschte 'er een treurig ftiizwijgen. Mevrouw Roberts brak het eindelijk af: „ Gij zijt ongelukkig, zegt gij, Mevrouw! wijl gij geene kinderen hebt; de Hemel geve, dat het mijne nimmer eene oorzaak van fmarte voor mij word! Dan, bij het edel charakter , hetwelk gij blijken laat, bezweere ik U , mij uwe gefchiedenis te willen melden: welligt, dat ik deel aan dezelve heb. Mijn hart zegt het mij, en mijn voorgevoel is juist niet gewoon, mij zoo zeer te misleiden. Doch wat ook immer mijn lot worden moge , ja, zelfs wanneer het mij het leeven kostte, ik zal U ten volffen recht laten wedervaaren."

Getroffen door de grootmoedigheid van dit voorftel, zoude Mevrouw Wilson zich mooglijk ontdekt hebben, indien haar Echtgenoot niet op dit oogenblik aangefcheld had, en terftond daarop binnengetreden was. Met de uiterfte fnelheid vloog hij naar zijne Minnaresfe; op eenmaal echter ontzettede hem het gezicht van zijne Gade , en bragt hem in zulk eene verbaasdheid, welke het volftrekt onmooglijk zoude zijn, aftefchetzen. De oogen der beide Dames waren tevens op hem gevestigd , en dit vergrootte

zijne

Sluiten