is toegevoegd aan je favorieten.

Dicht en tooneel oeffeningen, door het genootschap Sine labore nihil.

Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

224 KEES WORM de G R O O T E.

Driewerv roept Zij den Dood, gevoelende in haar' rouw,

Dat Zij Hechts tot haar fmart Dirk overleeven zou.

Kees was nu de enk'le hoop en vreugde van haar leven

Die haar in deezen tijd nog over was gebleeven:

Doch de al te ruime maag van dien gezonden Gast

Verftrekte dag aan dag haar twe maal' tot een' last:

Niet, dat zijne eetlust of gezondheid haar verveelde;

Maar 't fcheen, dat Hij zich nog den ouden tijd verbeeldde;

Ten minftenHij was Kees; die Kees nog als wel eer :

Hij at maar alles op, en zag nog om na meer.

Wat konin'teind'de nood van't moederhart niet vergen?

Ismene kon haar leed op 't laatst' niet meer verbergen :

Op zek'ren avond, als mijn Held aan tafel zat,

De fchotels wel geleegd, maar zijn bekomst.niet had;

Riep Hij: „of Moeder laat thans weinigeeten kooken,

„Of zekerlijk deboómis uit mijn maag gebrooken."

Die taal vermoordde Ismeen: Zij barstte in traanen uit,

En nam voor d'eerften keer dit lang verzuimd' befluit,

„ Kees'.Keesje'. Keesjeliev! ik zie, met fchreiënde or> „gen,

„ HoeU de honger plaagt, en 'k vast uit mededogen;"

Dus