is toegevoegd aan uw favorieten.

De bouwers

Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

In de Pyramide-teksten ziet men den Zonnegod, toen hij de andere goden schiep, zitten op het toppunt van het luchtgewelf in den vorm van een Phoenix — dien Allerhoogsten God aan wien twee bouwheeren, Suti en Hor, zulk een edele lofhymne opdroegen 1).

Vergrijsd door den eeredienst der eeuwen, onuitsprekelijk schoon en pathetisch, is de oude Licht-godsdienst der menschheid — een verheven natuur-mystiek waarin het Licht liefde en leven, en Duisternis boosheid en dood was. Voor de eerste menschen was Licht de moeder van schoonheid, de onthuller van kleur, het ontwijkende en stralende mysterie van de wereld, en de wijze waarop hij er over sprak was vol eerbied en dankbaarheid. Bij de poorten van den morgen stond hij met opgeheven handen en de zon die tegen den avond in den woestijn wegzonk stemde hem ernstig in zijn gebed, half vol hoop en half bevreesd dat de schoonheid misschien niet zou terugkeeren. Toen hij uit den nacht van het animalisme tevoorschijn trad, was zijn godsdienst een eeredienst van het Licht — zijn tempel was behangen met sterren, zijn altaar een gloeiende vlam, zijn rituaal een hymne, geweven uit dag en nacht. Geen dichter onzer dagen, zelfs Shelley niet, heeft lieflijker lyriek geschreven om den lof van het Licht te zingen dan die hymnen van Ikhnaton in den morgenstond van de wereld2). Herinneringen aan dezen godsdienst van den dageraad der menschheid verwijlen heden ten dage met ons in het geloof dat de Dagster van omhoog en de Zon der Gerechtigheid volgt — den Eene, die het Licht van de Wereld in het Leven en de Lamp van de Arme Zielen in den nacht van den Dood is.

Hier dan liggen de werkelijke grondslagen der Vrijmetselarij,

opgeheven; en dat op elk hoekpunt een der goden stond, Sut en Shu aan de basis, terwijl het toppunt de Poolster was waar Horus van den Horizon zijn troon had. Dit is, in zooverre, waar; maar het pyramide-symbool was ouder dan Osiris, Isis en Horus, en gaat terug tot in een duister verleden waaromtrent alle kennis ontbreekt.

1) Religion and Thought in Egypt, door Breasted, Lezing IX.

2) Ikhnaton was inderdaad een grootsche, alleenstaande, schitterende figuur, „de eerste idealist in de geschiedenis" en een poëtisch denker in wien de godsdienst van Egypte zijn hoogste punt bereikte. Dr. Breasted rangschikt zijn lyrische werken naast de gedichten van Wordsworth en die grootsche passage van Ruskin in Modern Painters, welke de goddelijkheid van het Licht viert (Religion and Thought in Egypt, Lezing IX). Niettegenstaande de wraak zijner vijanden treedt hij naar voren als een eenzame, heroïsche, profetische ziel — („de eerste individueele mensch wat tijd betreft").