is toegevoegd aan uw favorieten.

Commentarius in M. Manilii Astronomica

Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

loco ubi versamur, mutatur, non modo septemtriones versus, sed quocumque terrarum imus 1), cf. Cic. de div. II § 92 'cum enim illi orbes, qui caelum quasi medium dividunt et aspectum nostrum definiunt' (haec sunt, ut recte animadvertit Breiter, duo genera horizontum), 'qui a Graecis cpiXovzsg nominantur, a nobis finientes rectissime nominari possunt, varietatem maximam habeant aliique in aliis locis sint' eet. — 655 non tantum: oppositum est (v. 657): sed quacumque. — vetgens . . . repente: volitans. 656 nee motci sub eist/ ei = et immota s. a. = quae numquam occidunt, cf. vv. 71 et 37^* nunc solum pro nunc . . . nunc, quorum prius h. 1. deest, et. \ erg. Aen. V 830, Kuehner LG2 II 2, 73. 657 quacumque Bentl. [quaecumque ML'G, quocumque L2) . . . tulerint vestig/a: quoquo te verteris, quacumque via ibis. — vestigia plantae in fine hexametri Ov. Fast. IV 463 (Gratt. 238). 659 novus. . . arcus: alius horizon. 661/2 varioque notabit (sc. horizon dimidium caelum) fine, qui una cum visu nostio lineam suam vel regionem mutat fsua jila). 663—665 hic terrestris eet. Iure Bentleius contendit horizontem astronomis esse circulum sphaerae caelestis, non terrestris, sed Manilius de finitoie, qui ac7.5"/;.o, appellatur, cogitasse videtur, ut etiam apparet e v. 650. Versus 664, si genuinus est, horizontem, ut aequatorem, circulum esse maiorem f'pleno . . . limite) demonstrat. 665 horizon, cf. Cic. de div. II 92. Alia exempla veriloquii inveniuntur I 292, 353, 438, III 538.

De ecliptica. 666—683 Duo circuli, ecliptica et orbis lacteus, describuntur, qui se acutis angulis inter se secant (adversa jila trahentis). Uterque obliquus est Rursus Geminus comparandus, p. 60, 25 : Xo$s öY

iaxi xCxiog ê züv i[j uw&W cclnbc, ÏÏ bt xptóv /JjvJ'.yj napaXX^Xtov «twsVt/jxïv, bj oi [j.sv zo tjAzoc, «yopi?stv Xiyovxac ztrj SwAaxoy bvlov, 6 iïï u.kw tüv xaXstrat. oinoq A ïyi-.zizai ¥jo v/jvXw tffwv xai ttapcdlyjlw, zoj u.ïj BepivoO zponixo-j xara zb zou Kapxivov npuzyv u.oïpry.v, zo-j os yu[upivw zpou;a.q'j xata zb zoï \v/óv.ipa npfarrs poipav (v. 672: hunc tenet a sumrno Cancer, Capricornus ab imo). rov 0 ïtyjtxepivèv m/jy. zépvst xaza zb tcv Kpio-j nptoZYjv u.olpav xai v-aza zb to'J Zuy vj jipvnjv jxoïpxv (v. 673: bis 1 ai pit, lucem qui circulus aequat eet.), zo jilazog snzi zod v.m.oj ij.oipw

tp (v. 682: bis sex latescit fascia partes). 666 adtce: prima syllaba corripitur ut IV 44. 667 fulgentia signa, cf. Enn. ann. 29, Rösch

') Gem. 66, i : iiKO fiÉvTOt ys Tij? apuipoSixK r, T'ji ópi'(ovra; $eai( xazcnosiTcu.