is toegevoegd aan uw favorieten.

Dodenbezorging en cultuur

Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

zamelen. Hoewel er in de cultuur veel overeenstemming bestaat, zijn er in de wijze van dodenbezorging toch aanzienlijke verschillen op te merken, waarvan we het meest typische naar voren zullen brengen. Zelfs in dit kleine werelddeel met zijn dunne bevolking en betrekkelijk gelijkvormige cultuur komen de hoofdvormen van dodenbezorging voor: begraven, verbranden en aan de lucht blootstellen. Zelfs mummificeren is niet onbekend. Van een stam wordt nl. bericht, dat het lijk van een hoofd in een met rook gevulde hut gelegd wordt, van een andere, dat hij boven een vuur gedroogd werd. En kannibalisme komt of kwam veelvuldig voor, hoewel de betrokkenen dit meestal ontkennen, wanneer blanken ernaar informeren. Dan is 't geen gewoonte van hen, maar wel van de buurstammen. Het eten van het vlees van een overledene geschiedt echter in verschillende mate en ook om verschillende motieven. Soms is het echte vleeshonger en deze komt duidelijk uit in het verslag, dat Sievewright gaf van een geval, dat hij bijwoonde. Een jonge vrouw, die gedood was in een gevecht met een andere stam, werd door de stamgenoten na het nodige rouwbetoon met zulk een gretigheid verorberd, dat aan het motief niet te twijfelen viel. De lever, waarop men bizonder verzot scheen, werd in evenveel stukjes verdeeld als er gasten waren. Wat er met de beenderen gebeurde, vertelt de waarnemer niet.

In andere gevallen heeft het eten van het dode lichaam in de eerste plaats een magische reden: men wil zich de kracht van den overledene toeëigenen. Zo wordt verteld, dat een jonge man door zijn moeder aangespoord werd om toch zoveel mogelijk van het lijk van zijn broer, dien hij gedood had, te eten om door diens vlees sterker te worden. En soms eet men alleen het vet en geeft daarvan een zeer bizondere reden op.

Bij de Dieri, een stam in de buurt van het Eyre-meer, bereidt men zich, wanneer een man stervende is, alvast voor op zijn begrafenis. De aanwezigen verdelen zich in twee groepen. De leden van de ene blijven in de nabijheid van den stervende en werpen zich jammerend op het lijk. De mannen van de tweede groep blijven op een afstand en moeten zorgen, dat ze het gezicht van den stervende niet zien. Zij moeten het graf delven. De grote tenen van het lijk worden aan elkaar gebonden. De reden hiervan is dodenvrees: men wil de ziel beletten te lopen en bindt daarom het lichaam. Bij een afdeling van de Dieristam worden ook de duimen op de rug samengebonden. Hieruit blijkt, als bij vele andere gelegenheden, dat men de ziel met het lichaam identificeert. Nadat het lichaam in een vacht of net gewikkeld is