Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

sten zoon van den overledene aan het hoofd. De zonen, de dragers en alle vrouwen zijn gekleed in het wit, de rouwkleur in Japan, terwijl de niet-verwante mannen in hun dagelijkse kledij zijn. De oudste zoon draagt een rieten hoofdbedekking, die tot de schouders reikt. Er worden lantarens en vlaggen in de optocht meegedragen, al is de stoet niet zo kleurig als in China. Wanneer de ceremoniën in de tempel zijn afgelopen, wordt de dode, nu alleen gevolgd door de familie, naar het graf of het crematorium gebracht. Ingeval van begrafenis wordt een van de tafeltjes op het graf achtergelaten en na afloop van de 7 weken rouwtijd vervangen door een grafsteen. Gedurende deze 7 weken gaat de oudste zoon elke dag met de rieten hoed op naar het graf om te bidden. Na afloop van de termijn scheert hij zich, kleedt zich weer gewoon en brengt bezoeken aan allen, die de uitvaart hebben bijgewoond of het graf hebben bezocht.

Tenslotte wordt de zieletafel, die men mee naar huis genomen heeft, en waarvoor elke dag voedsel neergezet werd, vervangen door een mooiere, welke bij die van de andere voorouders gevoegd wordt, 's Morgens wordt er enige wierook voor gebrand.

De Hindoes

Indië is een land van tegen de 400 millioen inwoners en het ligt dus voor de hand, dat een beschrijving van de dodenbezorging, die voor het hele gebied geldt, moeilijk gegeven kan worden. Zoals gewoonlijk, hangen de gewoonten, die bij het overlijden gevolgd worden, samen met de godsdienst en natuurlijk is deze niet voor alle Indiërs gelijk. Wel rekent men verreweg het grootste deel van de bevolking tot de belijders van het Hindoeïsme, maar hierin bestaan tal van schakeringen, die tot sterk verschillende gewoonten leiden. Bovendien zijn er 80 millioen Mohammedanen, vooral in Noord-Indië. Dezen plegen, als al hun geloofsgenoten in andere landen, hun doden te begraven. De Hindoes daarentegen beschouwen sinds overoude tijden lijkverbranding als een heilige plicht, al zijn er uitzonderingen. Enkele Hindoesecten leren nl., dat begraven de geëigende dodenbezorging is.

Hoewel in theorie de grote meerderheid der Indiërs voor lijkverbranding is, wordt de begrafenis niettemin op grote schaal beoefend, omdat vele millioenen te arm zijn om de verbranding te bekostigen. Zelfs geschiedt de begrafenis door hen dikwijls slordig aan de rand

Sluiten