Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

„klooster voor den dode", waarin de sarcophaag een plaats krijgt. Hier blijft het lijk soms meer dan een jaar staan, totdat men de som bijeen heeft, benodigd voor de verbranding. De toren, waarmee de kist naar de verbrandingsplaats gebracht wordt, heeft de vorm van een pagode en telt 7 daken boven elkaar. Het schijngevecht, dat zich om de kist ontwikkelt, duurt meestal enige uren. De brandstapel wordt met vuurpijlen aangestoken en soms wordt hierbij een prachtig vuurwerk ten beste gegeven, waarbij goden, godinnen, tijgers enz. te zien zijn. De verbrandingsresten van den monnik worden in de kloostertuin begraven.

In Siam verschillen de gebruiken niet wezenlijk van die in Birma. Evenals daar, krijgt de overledene een geldstuk in de mond. een gebruik, dat waarschijnlijk uit Voor-Indië is overgenomen en dat we ook bij Grieken en Romeinen gevonden hebben. In Achter-Indië houdt men er trouw aan vast, hoewel men de betekenis ervan (tol voor de overtocht naar het zieleland) niet of niet meer kent.

Van de bezorging van voorname doden wordt bizonder veel werk gemaakt. In de keelholte worden kwikzilver en honing gegoten, en het gehele lichaam wordt in een metalen urn geplaatst, die op een voetstuk wordt gezet, waarna de aanwezigen in weeklagen uitbarsten.

„De gemalin van een vorst was gestorven en zou verbrand worden. De radja nodigde mij uit zijn gast te zijn. Dit hield in, dat ik samen met hem op de verbrandingstoren moest zitten, toen die naar de verbrandingsplaats getransporteerd werd. Ieder ogenblik vreesde ik, dat het wankele, 15 m hoge gevaarte boven mij zou instorten, temeer, daar de 700 slepers over stenen struikelden en hun weg over de rijstvelden namen. Door grappenmakers werd de opgewektheid er bij hen ingehouden. Ook werden ze van tijd tot tijd gelaafd. In de stadsmuur had men een bres geslagen, opdat men zo door de rijstvelden kon trekken. J). Na twee uur was men op de begraafplaats aangeland. De kist werd geopend om de aanwezigen een laatste blik op den dode te laten werpen. De lucht was onbeschrijfelijk. Priesters, die hun intrek in loofhutten hadden genomen, verrichtten gebeden. Van vier kanten werd de verbrandingstoren aangestoken en in een ogenblik stond de hele constructie in vlammen."

Naar C. C. Hosséus, „Durch König Tschulalongkoms Reich".

1) Waarschijnlijker is, dat men de ziel van den overledene op deze wijze het spoor bijster wil laten worden. Bij gewone lieden wordt te dien einde de kist enige malen om het huis gedragen.

dodenbezorging 4

Sluiten