is toegevoegd aan uw favorieten.

Dodenbezorging en cultuur

Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

neergestreken zijn, gewacht om zich op het lijk te werpen. Binnen enkele uren zijn alle zachte delen door hen verslonden. De beenderen blijven over en enige malen per jaar gaan de lijkdragers rond om wat ervan rest in de put te werpen.

De voorwerpen, waarmee de dode in aanraking geweest is, en het platform van steen in de dodenkamer worden met koeienurine gereinigd en alle familieleden nemen na afloop van de dodenbezorging een bad.

De Hindoes hebben al dikwijls geprotesteerd tegen de aanwezigheid van de Torens des Zwijgens midden in hun stad, maar het Engelse bestuur wilde de invloedrijke Parsi's niet voor het hoofd stoten en heeft aan hun lugubere dodenbezorging geen moeilijkheden in de weg gelegd, al gebeurt het weieens, dat men, buiten zittend, een beentje van een menselijk skelet op zijn tafeltje ziet vallen, verloren door een overvliegende gier, die zijn maal nog niet geëindigd had. Om zulks zoveel mogelijk te voorkomen, bedekt men de doden met traliewerk, waardoor de gieren wel hun koppen kunnen steken, maar dat ze belet de beenderen er doorheen te trekken. Onder de Parsi's zelf, waarbij er zijn van hoge ontwikkeling, zijn wel stemmen opgegaan om een andere wijze van dodenbezorging in te voeren. Maar de pogingen stuiten af op de heiligheid van aarde en vuur. Er is voorgesteld, de lichamen door electriciteit te laten vernietigen, maar men kan het er niet over eens worden, of electriciteit ook tot vuur gerekend moet worden.