Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

194

§ 122. Pausen der renaissance tot Leo X.

wij k XII en Maximiliaan I. Gesteund door Venetië en de Zwitsers wierp hij de vreemde troepen uit Itahë. De vorsten deden een beroep op de aanstaande synode, die door de oproerige kardinalen werd samengeroepen te Pisa 16 Mei 1611. Om dit te verijdelen vergaderde Julius de XVIH algemeene Kerkvergadering van Lateranen (1512—1517). Tegen Frankrijk sloot hij de H. Liga met Spanje, Venetië en (wat later) Engeland (4 Oct. 1511). Terwijl de Paus in een zware ziekte viel, trachtte M a x i m i 1 i a a n I zich de tiara te verzekeren *): Tegen alle verwachting genas echter Julius II. Wel moest hij zien, hoe de troepen der H. Liga bij Ravenna werden verslagen (11 April 1512), maar hij verloor den moed niet, omdat de Fransche veldheer Gaston de Foix was gevallen en de Zwitsers redding beloofden. Den 5 Mei 1512 begon de uitgeschreven synode. In de II zitting werd de valsche leer, dat de algemeene synode staat boven den Paus, door C aj et'anus zonder eenige tegenspraak scherp veroordeeld. Tusschen de II en III zitting verdreven de Zwitsers de Fransche legers uit Itahë. Deze zegepraal werd te Rome met uitbundige geestdrift gevierd. Nog drie zittingen der synode beleefde J u 1 i u s II en stierf 20 Februari 1513. Was hij een groot regent, een machtig veldheer en tijdens zijn pontificaat zeer kerkehjk en vroom, ook als bevorderaar der kunst is hij beroemd. Door Julius II zijn Raf aël en Michel Angelo geworden, wat zij zijn.

9<> Het volgende conclave koos den kardinaal Joannes de Medici: Leo X (1513—1521)2). Hij telde slechts 37 jaren. Terstond rezen groote moeilijkheden rondom den pausehjken troon. Aanvankelijk werkte L e o X niet zonder gevolg. Met L o d e w ij k XII kwam de verzoening tot stand, waardoor de pseudo-synode van Pisa-Milaan haar steun verloor. Frans I het de pragmatieke sanctie van Bourges varen en sloot met L e o X het concordaat van 1516 8). Den 27 April 1513 vergaderde de VI zitting der algemeene synode, waarop nog zes andere volgden. De leer van de sterfelijkheid der ziel werd veroordeeld ; de bul Unam Sanctam van B o n i f a t i u s VIII bevestigd ; uitgesproken, dat de Paus

i) Aloys Schutte, Kaiser Maximilian als Kandidat für den papstlichen Stuhl, Leipzig 1906.

■) Leonis X Regesta, ed. Hergenröther, Frib. 1884 ss. 6 fascicuh

tot 1614. . _ ' . , .

») Jules Thomas, Le concordat de 1516. Ses ongmes. Son histoire

au 16 siècle, 3 vols, Paris 1910.

Sluiten