Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

414

§ 156. Overige orden en congregaties.

door onderwijs en missies1). Door Clemens XII in 1533 en Paulus III in 1535 bevestigd verspreidden de Barnabieten zich weldra over Itahë, Frankrijk, Spanje en Oostenrijk en muntten uit door geleerdheid en het geven van onderwijs. Heden bestaan nog bijna 30 huizen.

c. De Oratorianen2) hebben den H. Philippus Neri. (f 1595) tot vader. Na zijn priesteirwijding (1551) was hij te Rome hd eener gemeenschappehjk levende priestervereeniging van den H. Hieronymus. Vaak verzamelde hij priesters en clerici tot het houden van geestehjke oefeningen en gesprekken. Bij die samenkomsten het hij somwijlen tafereelen uit de H. Schrift voordragen onder begeleiding van muziek en legde aldus den grond voor het muzikale Oratorium (Giov. Animuccia en P a 1 e s t r i n a) 8). Toen men besloot onder leiding van Philippus een gemeenschappehjk leven van gebed en zielenijver te beginnen, ontstond in 1564 de congregatie der Oratorianen, die in 1571 voorgoed ingericht, in 1583 door Gregorius XHI goedgekeurd werd en van P a u 1 u s V te gebjk met hare constituties in 1612 de plechtige bevestiging ontving. Ieder huis staat op zich zelf ; geloften heeft men niet. Elk huis heeft een superior, die alleen afhankelijk is van den bisschop. Philippus Neri was een tijdlang generaal, terwijl nadien dit ambt niet meer bestaat. Het Oratorium breidde zich uit in Duitschland, Oostenrijk, later in Engeland, Mexico, Ceylon, enz. Veel goed hebben de Oratoriën gedaan en tal van beroemde en geleerde mannen (Baronius, Raynald, Morinus, Gallandi, enz.) voortgebracht. De Fransche Oratorianen 4) stichtte kard. Pierre de Bérulle (t 1629)5), die in 1611 de eerste communauteit van seculiere priesters vereenigde en in 1613 de goedkeuring verwierf. In tegenstelling met het Itahaansche had dit Oratorium een generaal, die gevestigd was te Parijs. Jammer, dat de roem der instelling door Jansenistische strevingen werd verduisterd. De generaal S ai n te-Mar the (1672—1696) verheelde zijn neiging tot

!) Constitutiones Clericorum regularium s. Pauli decollati, Mediolani 1617.

2) Marciano, Memorie istoriche della Congreg. dell' Oratorio, 5 vol. Napoli 1693—1702.

») Antrobue, Biographie, St. Louis 1903. E. A. Kneller, Z. K. Th. 1917

*) A. Perraud, L'Oratoire de France au XVII et au XVIII siècle, 2 éd. Paris 1866. Batterel, Mémoires domestiques pour servir a 1'histoire de 1'Oratoire, 4 vols, Paris 1902—1906.

6) Tabaraud, Hist. de Pierre de Bérulle, Paris 1817. Houssaye, Vie du Card. de Bérulle, 3 vols, Paris 1872.

Sluiten