Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

480

§ 162. Theologische dwalingen.

34 bisschoppen met 37 afgevaardigden der lagere geestelijkheid bijeen, allen zóó gekozen door de ministers, dat verzet tegen den koning niet was te vreezen. Den 9 Nov. nam de vergadering een aanvang met de beroemde rede van B o s s u e t „Sur Vunité de VEglise", vol eerbied jegens den Paus, maar de Gallicaansche vrijheden vasthoudend. Het eerst kwamen de regalia ter sprake ; deze werden wel iets getemperd, maar toch vastgehouden voor alle bisdommen van Frankrijk. Een deel der geestehjkheid drong daarna aan op een verklaring in de leer. Den 19 Maart was de tekst van B o s s u e t gereed. Deze beruchte „Cleri Gallicani de ecclesiastica potestate declaratio"*) had 4 artikelen, waarvan de hoofdinhoud was :

1°. De Paus heeft enkel geestelijke jurisdictie. De koning is in het tijdelijke geheel onafhankelijk van den Paus. Deze mist niet alleen de directa, maar ook de indirecta potestas in temporalia. De Kerk kan niet bezitten zonder de toestemming des konings. De Paus heeft niet de macht de onderdanen des konings te ontbinden van den eed van trouw.

2°. De macht des Pausen is beperkt door de decreten der IV en V zitting van Constanz, d. w. z. de kerkvergadering staat boven den Paus.

3°. De macht des Pausen is beperkt door de besluiten der kerkvergaderingen, door de regels, gebruiken en mstelbngen der GaUicaansche kerk.

4°. In de definitie van geloofspunten heeft de Paus wel het grootste aandeel boven aUe anderen ; maar indien de Kerk niet toetreedt, dan blijft zijn uitspraak rejormabïle. De zin van B o ss u e t is hier, dat de Pausen afzonderbjk noch infallibiles noch indefectibiles zijn, maar dat de gansche reeks enkel indefectibilis is.

Reeds den 22 Maart bet de koning de declaratie door het parlement enregistreeren en verhief ze tot verpbchtende wet voor het gansche koninkrijk.

Zulk een stuk moest echter noodzakebjk verzet uitlokken. De Sorbonne wilde geen voldoende instemming met de declaratie geven. De universiteiten van Douai en Leuven verwierpen zelfs de vier artikelen. Over het algemeen waren ook de kloosteriingen

1) Collectio Lacensis, Tom. I, p. 831 ss., waar ook de verdere stukken in deze zaak en de onderteekenaars der Declaratio.

Sluiten