Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

522

§ 165. De Kerk tegenover de revolutie en Napoleon I.

door den Paus te doen kronen : echter niet te Rome, maar te Parijs. Lang draalde Pius VTI met zijn antwoord. Niet alleen vreesde hij den keizer, die de legaties wederrechtehjk bezat en de articles organiques bij het concordaat had gevoegd, maar ook de andere hoven en met name den keizer van Oostenrijk. Toch stemde hij eindelijk toe, en noemde daarvoor een dubbele reden : vooreerst „om aan de kroning zooveel mogelijk een godsdienstig karakter te geven" en vervolgens „omdat de groote belangen van den godsdienst de eerste beweegreden der reis vormden", niet de kroning. In jachtkostuum ontving Napoleon den Paus te Fontainebleau, nam de eereplaats in het rijtuig voor zich, bet den grijzen Opperpriester voor het begin der kroningsplechtigheden anderhalf uur op zich wachten. Volgens vooraf bepaald kroningsceremonieel zette hij zich zelf de kroon op het hoofdx). Terwijl Pius VTI voor hem een verre reis had ondernomen, stond de geweldenaar van zijn kant niets toe. De legaties gaf hij niet terug, het de articles organiques bestaan en veranderde in het burgerlijk wetboek (Code Napoléon) geen woord. Terwijl hij in Frankrijk het een en ander deed, om de kathoheken te winnen, ontzag hij zich niet den Paus op elke wijze grievend te krenken. Nauwelijks was deze te Rome terug, of Napoleon eischte van hem de ontbinding des huwelijks van Jéröme Bonaparte met miss Patterson, hetgeen de Paus met standvastigheid weigerde. Da 1805 trok N ap o 1 e o n over den Mont-Cenis, zette zich te Milaan de kroon van Italië op, het Ancona bezetten, schonk Pontecorvo en Beneventum met eenige stukken in Beneden-Itahë aan Bernadotte en Talleyrand2). Waardig was het protest van Pius VII (13 November 1805). Napoleon stelde het antwoord uit tot na den vrede van Presburg en schreef uit München een onwaardigen brief, die nog meer het vreezen (7 Jan. 1806). Meer dan onbeschaamd was het schrijven van denzelfden dag aan kard. F e s c h, waarin Napoleon den Pauselijken brief noemde „la plus ridicule, la plus insensée", sprak van „ces imbéciles", zeide den Paus tot bisschop van Rome te willen verlagen, zich zelf een „Charlemagne" heette en niets zoo „déraisonnable" vond „que la cour de Rome". Pius VTI weigerde den broeder des keizers, Joseph Bona-

*) Masson, Le saere et le couronnement de Napoléon, Paris 1908. Dezelfde, Livre du sacre de Pempereur Napoléon, Paris 1908.

*) Hergenróther, Der Kirchenstaat seit der französischen Revomtion, Freib. 1860.

Sluiten