Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

540

§ 167. De Kerk in Spanje en Portugal.

Reeds te voren had hij het veto der staten op de pauskeuze nietig verklaard en te Rome het bijbelinstituut ingerichtx). Hij overleed 20 Aug. 1914, en werd opgevolgd door Benedictus XV 2), (Della Chiesa) die in deze droeve tijden de Kerk Gods met wijsheid en diplomatieke schranderheid bestuurde. Een hoogstaand pobticus uit de school van Leo XIII, heeft hij met takt en ervaring aan den vrede gewerkt, den nood der gevangenen en lijdenden gelenigd, den invloed van den H. Stoel verhoogd, zoodat Holland, Engeland en China hun gezanten bij den Paus vestigden. Aan het integralisme maakten hij een einde en vaardigde den door Pius X begonnen Codex juris canonici uit. Hij overleed te spoedig 1923 en werd opgevolgd door Pius XI (Ratti), die tot heden, in talrijke moeilijkheden, de Kerk met beleid en kracht bestuurt.

§ 167.

De Kerk in Spanje en Portugal.

La Fuente, Hist. ecles. de Esparia, 6 Tom. Madrid 1873— 1875. H. Brück, Die geheimen Gesellschaften in Spanien und ihre Stellung zu Kirche und Staat von ihrem Eindringen in das Königreich bis zum Tode Ferdinands VII, Mainz 1881. Die Genesis der Bevolution in Portugal, Hist. Pol. Bl. B. 14 618—625, 1910. La révolution Portugaise, Correspondant, Tom. 241, p. 250—267, 1910.

1°. Reeds onder d'A r a n d a, minister van Karei III, drong het ongeloof ook in Spanje door. Met den wettigen koning Ferdinand VII keerden de rebgieuzen en zelfs de Jezuïeten terug. Dit verbitterde echter de geheime genootschappen zóó zeer, dat een revolutie uitbrak (1820) en daarmee een hevige kerkvervolging. Van 1823 tot 1829 had de restauratie plaats. In het laatst genoemde jaar huwde Ferdinand met Maria Christina, die hem twee dochters, IsabeUa en Louise schonk (1830). Ten gunste van Isabella hief hij de Salische wet op en stierf drie jaren daarna (1833). Ongelukkig brak er thans een burgerkrijg uit: een gedeelte van Spanje verklaarde zich voor Isabella; een ander voor Ferdinands broeder Don Carlos. Wijl de geestehjkheid dezen laatste aanhing, zocht de regentes Maria Christina steun bij de antikerkelijke partij. Toen het gerucht werd verspreid, dat de rebgieuzen de putten hadden vergiftigd, werden ze verjaagd, wat later ook de overige geestelijken, en de kerkelijke goederen genaast. Weldra

J) Acta Apostolicae Sedis, 1909, fase. 7. A. Eisler, Das Veto der kath. Staaten bei der Papstwahl seit dem Ende des XIV Jahrh., Wien 1907.

*) Amaud d'Angel, Benoit XV et le Conflit europeen, 2 vol. Paris 1916. Quirico, Das Wirken Papst Ben. XV, 1919.

Sluiten