Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

§ 170. De Kerk in Duitschland.

549

Rome den verdreven bisschop van Bazel, Mgr. L a c h a t, die nu ook wederom door de regeering werd aanvaard. Te Genève erkende de regeering eerst den opvolger van Mgr. Mermillod (1891).

§ 170.

De Kerk in Duitschland.

Brück, Geschichte der kath. Kirche in Deutschland im 19. Jahrhundert, Mainz 1887—1905, 4 Bande. L. König, Pius VII. Die Sakularisation und das Beiehskonkordat, Innsbruck 1904. O. Ooyau, L'Allemagne religieuse. Le Catholicisme (1800—1848), Paris 1905, 2 vols. J. Riniere, II Congresso di Vienna e la S. Sede (1813—1815), Boma 1904. Ooyau, L'Allemagne religieuse, Le Catholicisme, 4 vols, Paris 1905—1909. M. von Boehn, Deutschland von 1815 bis 1847, Berlin 1911. Egelhaaf, Bismarck, sein Leben und sein Werk, Stuttgart 1911. Kissling, Gesch. des Kulturkampfes, 3 Bande. Freiburg 1911—1916. Valent in, Bismark 1919.

1°. Omtrent het herste1 van het oude Duitschland wilde het congres van Weenen niets hoorèn. Zoo min als de pogingen van Consalvi slaagden die van Dalberg1) en zijn gevolmachtigde Wessenberg, die één concordaat voor heel Duitschland en een nationale kerk onder een patriarch (Dalberg) beoogden. Slechts één artikel (XVT) van het congres bewoog zich op kerkelijk terrein en gaf aan alle christelijke belijdenissen dezelfde burgerhjke rechten. Toch deed het gebrek aan een geregelde kerkehjke organisatie zich zeer pijnlijk gevoelen. Een treurige toestand heerschte destijds in de Duitsche Kerk. Nog had ze zich niet van de verwoesting des dertigjarigen oorlogs hersteld, of de treurige achttiende eeuw deed haar noodlottigen invloed gevoelen. Door de verhehting der valsche philosophie en het anti-Romeinsche streven der voornaamste bisschoppen ging de toestand der Duitsche Kerk gestadig achteruit. Daarbij kwam, dat door de secularisatie van Napoleon de protestantsche vorsten tal van bisdommen onder zich hadden, en dat de katholieken over het algemeen van den Josephistischen geest waren doortrokken. Geen wonder, dat zich van lieverlede alle uitingen van caesaropapisme krachtig hadden ontwikkeld 2). *) Bastgen, Dalberg, Paderborn 1917.

a) P. Qams, Geschichte der Kirche Christi im XIX Jahrhundert, Innsbruck 1853—1856, 3 Bde.

Sluiten