Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

LIEFDESBRIEVEN

schrikte eerst een beetje, maar toen begreep ik, dat er om één uur nóg een brief van je komen zou, waarin je zei nog niets ontvangen -te nebben. En dat was ook zoo.

Je kreeg zeker twee brieven tegelijk, is 't niet? Ik heb je tot dusverre maar éen brief minder geschreven dan jij rnii.

O, zeg toch nooit, lieveling, dat je iets niet goed zou hebben gezegd of gedaan; alles wat je zegt en wat je doet, dat moet je zóó zeggen en doen, ik wil 't niet anders van je, want ik houd van je, zooals je ben, heelemaal zooals je ben, daarom houd ik van je, omdat je zóó bent, geloof je me, geloof je me, lieveling?

O, zooals je over mijn verzen schrijft, dat maakt me zoo gelukkig, zoo dankbaar, diep en onuitsprekelijk gelukkig! O, lieveling, mijn eenige! O, ik wou bij je zijn, mijn hoofd op je schouder, je arm om mij heen, en dan niets verder, niets, niets, dan zoo stil en veilig bij je blijven, niets weten, niets voelen, dan de weelde van het zóó bij je te zijn!

Ö, mijn heveling! Ik voel eiken dag dieper en inniger mijn heerlijk, heerlijk geluk, dat lichtend mijn heele Zijn overstraalt! Ik heb je Hef, jij bent mijn HeveHng, mijn Hef, wiens haren ik streelen wil, wiens Heve handen ik kus!

Altijd jouw Jeanne

* *

Bussum, Parkzicht 12 April '99

O, ik bid je schrijf me weer!

Aan Haar, die het hooge en zuivere, het vlekkeloos-echte, het eenig-waarachtige toppunt is der menschehjkheid!

Ik moet maar aldoor aan je schrijven, want ik ben nooit heelemaal uitgesproken (wanneer zou ik dat ook zijn)! over wat ik, en vandaag zoo heftig, voor je voel. Ik voel altijd voor je, altijd even diep en innig, maar gisteren was ik in Amsterdam, ik moest bij Versluys, den uitgever zijn, en daar, onder het kalme gesprek over zaken en aüerlei onverschiUige dingen, voelde ik het geluk, dat je mij geeft, voortdurend als een diep-breede, zacht-deinende zee, waar ik mij dikwijls zoo, onder de zaken door, op laat wiegelen, rustig en

Sluiten