Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

VIJFDE PERIODE

555

Nu, Jean, ik zeg je maar goeden nacht; ik voel me weer wat triest, ik weet zelf niet waarom.

Jouw eigen Willem

* *

Bussum, Parkzicht 8 Aug. '99

O, Liefste, Liefste, zie nu toch eens aan, hoe 'n lieve, lyrische fantast je soms bent. Ik ben verrukt over je boek, ik ben vpo innigb/i/, datje het geschreven hebt, en je zit er nu aldoor over te spreken, alsof het precies het tegenovergestelde was. Maar voel je dan niet, Lief! dat toen ik zoo sprak over Felix, ik eigenHjk niet meer sprak over je boek zelf, zooals jij juist wèl beweert, dat ik deed, maar over een soort van werkehjk levend mensch? Geloof me, Lief, ik ben heel bHj, dat je zou kunnen denken: als ik kiezen moet tusschen mijn werk en jou, dan kies ik jou, maar het standpunt, dat je zoodoende inneemt, staat buiten aUe waarachtige werkHjkheid. Want als je niet zoo'n artiest was als je bent, dan zou ik nooit zóóveel van je hebben kunnen houden, als ik nü doe. Ik smeek je dus: keer terug tot jezelf, tot het hoogere deel van jezelf, waaruit je werk komt, want anders maak je mij niet zoo gelukkig, als je mij werkHjk maken kunt.

Lief, dit briefje is maar een kort nabriefje op mijn vorige, dien ik gisteravond schreef. O, Lief, ik wou zoo dolgraag, dat je een beetje gerust-gelukkig kon worden, want als je de waarachtige werkHjkheid kende, dan zou je even gelukkig-gerust als in den Hemel kunnen zijn.

Als ik je schreef, dat ik een beetje triest was, kwam dat absoluut niet door den inhoud van je boek. Die triestheid is een inwendige levenstriestheid, om 't zoo te noemen, waar ik altijd van tijd tot tijd aan heb geleden, zoover ik me herinneren kan. Maar ik weet dat dat over zal gaan, als we maar bij elkander zijn.

O, Lief, ik heb je zóó Hef, dat er geen woorden voor te vinden zijn. AUes komt in de toekomst terecht. Mijn gevoel-voor-jou staat omhoog voor eeuwig. O, Lief, voel het, voel het, zooals het is, want dat zal je kracht geven en levensbHjheid.

Jouw eigen WiUem-voor-altijd

Sluiten