Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

VIJFDE PERIODE

591

Nu heb ik beneden koffie gedronken en Juffr. Linn houdt zich stil. Ik heb nu je verrukkelijken brief nog eens gelezen, en ik zeg je dit, Lief! uit mijn diepste ziel. Jij geeft je zoo aan mij, Lief, maar vergeet toch nooit, dat ik mij even zoo aan jou geheel geef. Wil ik je eens duidelijk maken, wat ik daarmee bedoel? Gesteld, je had een kwestie, waarin ik moest voelen, dat je ongelijk had. Dan zou ik dat wel op een zachte manier, onder vier oogen tegen je zeggen, maar voor de menschen zou ik toch één met je blijven en voor je opkomen met mijn subtielste verstand en mijn suggestief vermogen, op een wijze zooals ik zelfs niet voor mijzelf zou doen. Ik durf dit tegen je te zeggen en het je te beloven, omdat ik weet, dat je niet aüeen impulsief gevoel maar ook oordeel en zelf-respect hebt. Ik heb nog nooit zoo tegen iemand gesproken, maar mijn diepste gemoed dwingt mij er toe, om het tegen jou te doen, omdat je je natuurhjk ook wel eens, zooals de aherbesten, zult kunnen vergissen een enkel keer, maar overigens zoo klaar bent als kristal.

Ben ik duidelijk, Jean? O, ik heb je hef, - ondoorgrondelijk hef, zelfs voor mijzelf onpeübaar, hef! En dat word ik mij hoe langer hoe bhjder bewust.

Het is kwart over tweeën, heve Schat, en dezen breng ik nu naar de post. Want als hij daar voor drieën komt, dan krijg je hem Maandagmorgen met de eerste hchting, geloof ik.

Vanmiddag of vanavond schrijf ik je nóg een brief, dien je dan om één uur krijgt.

Voor altijd en met mijn geheele Zijn

jouw eigen Wülem

* *

O, Liefste, ik wou, dat ik je nu eens heel-helder zeggen kon, wat een heerhjk, verrukkelijk pleizier je me gegeven hebt door die beide brieven vanmorgen (Zondag) van je. Want o, die Zondag, dat is altijd zoo'n dof-vervelende, droge dag, en bovendien behoor ik dan niet heelemaal aan mezelf, en kan niet ahes doen wat ik wü. En juist nu, nu üc zoo graag elk minuutje benutten wü om te vertalen, is gedwongen werkeloosheid zoo'n kwelling voor me. Soms voel ik me een beetje gejaagd en onrustig, omdat ik mijn daaghjksche taak met klaar krijg, en veel, veel meer zou wülen doen, dan ik blijkbaar kan, - maar dan komen je brieven, die me dadehjk

Sluiten