Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

13

hechten aan Hippolytus' zelfvërdediging tegen de aanklacht. Tóch keurt de Godin het goed, dat de zoon op zijn sterfbed Vergiffenis schenkt aan zijn vader; want deze was verblind door hoogere machten en' vermocht niet zich aan zijn noodlot te onttrekken, waar alle bezinning hem werd ontnomen door Aphrodite, die uit wraak Hippolytus in 't verderf wilde storten. Zoo heeft Theseus als 't ware onvrijwillig den dood zijns zoons veroorzaakt. Maar Artemis zal het haar medegodin wel betaald zetten, door met haar pijlen Adonis te treffen, dengene die boven alle stervelingen door Aphrodite bemind wordt1). Een nieuw slachtoffer dus van de veete tusschen beide Godinnen.

III.

Als een gebrek van Euripides' treurspel zou men kunnen aanmerken het gemis van handeling. Téveel geschiedt bij monde van de voedster; terwijl Phaedra nagenoeg niet persoonlijk optreedt, en zij geen samenkomst heeft noch met Hippolytus, noch met Theseus, want reeds vóór diens terugkomst heeft zij zich verdaan. Het wordt dan ook begrijpelijk dat het stuk, alhoewel zij eigenlijk de hoofdpersoon is, niet naar haar genoemd werd.

Meer actie en emotie vinden wij in de bewerking der stof, vijf eeuwen later, door den philosoof Seneca.2) Onder diens treurspelen is de „Phaedra" volgens van Wageningen „ongetwijfeld het stuk dat den meesten invloed op de nieuwere litteratuur heeft geoefend." Gelijk wij

1) Zie voor dit alles vs. 1406—1433.

2) Dat de Romeinen er zelf geen nationale treurspelen op nahielden, meent Schlegel merkwaardigerwijze te moeten toeschrijven aan de omstandigheid dat zij reeds zóóvele historische tragedies om zich heen zagen, dat deze op het tooneel voorgesteld hen niet meer vermochten te treffen.

Sluiten