Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

te laat tot inzicht komen, en een goede karattefteekening. Nadruk wordt erop gelegd dat er geen dieper aandoening is dan die tusschen het naaste bloed: vader, moeder en dochter, man en vrouw.

Trouw aan het bijbel-verhaal noemde Vondel ook als een van zijn voorschriften. Maar het verhaal in Richteren n misprijst niet Jephta's gelofte. Dat het een zondige gelofte was, die hij niet had mogen afleggen, en waarvan de hoogste priester hem ontheffen kon. dat is geen oud-testamentische en zelfs geen nieuw-testamentische voorstelling, want Paulus rekent Jephta uitdrukkelijk onder dé geloofshelden; maar uitsluitend een roomsch-katholiek kerkelijke. Dante vond ze bij Thomas Aquinas, Vondel (zooals L. Simons aanwees) bij Serarius.

Juist naar deze voorstelling evenwel, kon Jephta's gelofte, de dwaling-te-goeder-trouw van een mensch die zich ondanks alles aan zijn woord gebonden achtte, haar ontzettende werking doen. Hij mocht, als de daad gebeurd was, inzien dat hij gefaald had en verzoening zoeken met de priesterschap, de daad zelf moest Onvermijdelijk volgen uit zijn hooge en hardnekkige hartstocht, de trouw aan het gegeven woord. Had Vondel Shakespere gekend, hij had kunnen volhouden dat de dood van Desdemona niet onfeilbaarder uit de dwaling van Othello volgde als die van Ifis uit de dwaling van Jephta. Hem gold hij daarom als de voorbeeldige treurspelheld, zijn „hoofdpersonaedje" en de bewerker van een groote „staetveranderinge", die te laat tot inzicht kwam. Maar bovendien was 8

113

Sluiten