Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

tedachtzaam besluit. En uitvoerig begin ik Valentijn te vertellen, wat mij, sinds ik hem het laatst gezien heb, overkomen is.

„De vlucht te nemen getuigt soms van moediger inzicht, monseigneur, dan zich te verdedigen," zeide hij met waardigheid, „maar we zullen den grooten weg moeten verlaten, om een zijpad in te slaan; want het is mogelijk, dat wij vervolgd zullen worden."

Dadelijk stonden wij op.

Wij namen krachtige stappen, mijn bloed danste, ik ademde diep. .

Een zoele en heldere nazomermorgen. Wolken dreven met sneeuwwitte zeilen over de zee van het blauwe, of rezen als torens boven de heuvels aan den einder op. Vlakten en steilten, schaduw en zonplekken en een wisselend in en uit elkander schuiven van donker en hel licht.

Wij vorderden stadig. De zon klom, en toen zij het uur aanwees van den kerkgang, werden de klokken van den Zondag in de dorpen wakker, en klonken en gaven •elkander bescheid. Een machtige aanroep, en een schoonere dan ik ooit van vader Bourdaloue zelfs van den kansel had gehoord. Het landvolk, de mannen en vrouwen, die ik van tevoren nooit anders dan door de beslagen ruitjes van een reiskoets aan had gestaard, kwamen nu langs mij in hun lang verjaarde kleederdrachten, met een „gezegende morgen" ons groetend.

52

Sluiten