Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

zonlicht bescheen hem, en bijwijlen streek de wind door zijn haren in een rimpeling van goud. Hij ghmlachte, bewoog zacht de lippen, of hij een heuglijk gesprek voerde, vouwde de handen en strengelde ze weer uit elkander, en toen haalde hij zuchtend adem, zooals alleen iemand dat doen kan, die zich van een overzoet genieten vervuld voelt. Zóó was hij verdiept in zijn droomen, dat ons binnenkomen hem niet had gestoord.

Roerloos bleef ik opden drempel dralen met den steek in de hand. Eigenlijkhad ik wel van geluk willen lachen, want nu eerst was het mij duidehjk geworden, dat ik daarom alleen van den morgen af langs den weg had gezworven, om dit kind te zien zitten.

Maar de jongen was zich bewust geworden van onze aanwezigheid. Haastig sprong hij van zijn stoel op, en hij jubelde, toen hij Valentijn had herkend. Innig drukte hij zich tegen hem aan, terwijl hij met de vingers haar de gitaar tastte.

„Hfj ook heeft eens een hed van me gehoord, dat hij niet meer kan vergeten," legde de speelman mij uit, „tot aan zijn dood toe zal hij er moeite mee hebben, en het zal hem van de eene dwaasheid naar de andere drijven, maar hoe kan ik het helpen?"

Glimlachend streek hij zijn kleinen vriend door het haar.

„Ik zal vader gaan halen," riep de knaap.

66

Sluiten