Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

voor een regenbui. Even later merkten wij aan het aanzwellen der oortergende tonen, dat hij de plaats van zijn bestemming had bereikt.

De speelman fronste wijsgeerig de wenkbrauwen, en terwijl hij met een beenigen vinger achter zich om wees, zei hij:

„Het huwelijk!"

„Ja, het huwelijk," lachte Madeleen, en dan een plechtig gezicht naar me toekeerend, sprak ze:

„Na wat meester Fridolin ons zooeven over zijn Antilsche Megera verteld heeft, zal hij er zeker niets op tegen hebben, dat we elkander op handslag beloven, om, tot het eind onzer dagen, dat kwade gevaar te ontvluchten, alsof de wilde jager zelf ons op de hielen zat."

En hiermee stak ze mij haar hand toe over de tafel.

Ik greep die, ik verborg ze in de mijne, alsof ik een vogeltje uit het nest had getild.

De boosheid boven scheen tot rust gebracht, de stilte zegende ons weder, en terwijl mijn vingers zich inniger sloten, welde voor het eerst in mijn leven de ontroering van het geluk in mij op.

Meteen echter werd wat ik gevangen hield met een bitsen ruk teruggetrokken, en zag ik twee oogen mij toevlammen, zoo trots en vernietigend, dat mijn vriendinnen zeker graag de duurste van heur parelen zouden over hebben voor het bezit van het fonkelend juweel van dien blik.

121

Sluiten